Halte 6 – De Ronde van Vlaanderen

De Hoge Snelheidstrein die Chantal heet vertrok begin dit jaar van Station Blaak. De trein deed gisteren Oudenaarde aan: start- en finish plaats van de Ronde van Vlaanderen!

‘Een apart gevoel ja, fietsen over je eigen naam die op de weg gekalkt is…door fans…. en je naam te horen als die gescandeerd wordt op de Oude Kwaremont. Het lijkt wel of je vleugels krijgt, echt waar. En het bewijst maar eens te meer dat het vrouwenwielrennen leeft als nooit tevoren. [RPG id=804]

Het is gewoon dé wedstrijd van het voor seizoen, dat voel je aan alles. De aandacht van de pers vooraf, de opwinding bij de sponsoren, de drukte rondom de ploegenpresentatie. In Vlaanderens Mooiste moeten we er gewoon staan. Voor deze koers in het bijzonder had ik de hele winter getraind, laten we eerlijk zijn.

De voorbereiding was perfect verlopen. Geen gekke dingen, geen vage klachten.
Ik voelde ’s morgens vroeg al goede spanning op de benen. Ik had prima geslapen en goed ontbeten. Belangrijk is dat alles klopt zo vlak voor een grote koers als de Ronde. Kleding. Voeding. De radioverbinding met Danny (Stam, de ploegleider). Geen verrassingen die laatste uurtjes voor de koers.

Na het ontbijt bekeek ik het parcours nog maar eens. Ik schrijf die altijd uit op een stukje tape dat ik op mijn stuur plak. In een soort van steenschrift houd ik bij op welk kilometerpunt ons wat precies te wachten staat: kasseienstroken, versmallingen, heuvels, noem maar op. Alles wat belangrijk is. Met uitroeptekens geef ik aan waar ik extra alert moet zijn: waar ik me goed moet positioneren. Dat is belangrijk in Vlaanderen.

Buiten dat spiekbriefje moet ik natuurlijk vooral vertrouwen op mijn ervaring. Geduld opbrengen tijdens de koers. Ik moet zo alert en aftastend zijn als een roofdier. Zo voel ik me vaak in de koers, als een adelaar. Je bent prooi en op jacht tegelijk. En ondertussen nog iets van proberen te genieten van de herrie op de hellingen. Prachtig! Ik houd zó veel van dit vak….

[RPG id=820]

De Ronde is met zijn 155 kilometer een van de langste koersen van het jaar. Sinds dit jaar is het maximum aantal kilometers op 160 gezet door de UCI. “Vlaanderen” is een afmattende race, een afvalrace ja, eerlijker kan eigenlijk niet. Door de hellingen en de kasseienstroken wordt het peloton steeds meer uitgedund.

Dat begint met de Lange Munte, de Lippenhovenstraat, de Paddenstraat. Dan volgen drie gemene klimmetjes: de Achterberg, de Eikenberg en de Wolvenberg, gevolgd door enkele kasseienstroken.

Op de Muur van Geraardsbergen hadden we er 94 kilometer koers op zitten. Ik had vier uitroeptekens op mijn spiekbriefje gezet: dáár moest ik voorin zitten, omdat de Muur ontzettend smal is en met een stukje van 20% bovendien verraderlijk steil.

[RPG id=817]

Na de Muur was het peloton uitgedund tot een 30 à 40 meiden. Vanuit het achterland sloten er weer verschillende groepjes aan, omdat er weinig obstakels waren en niemand iets deed, wij van Boels-Dolmans ook niet. Gewoon stilte voor de storm. Er gebeurde zo weinig dat ik zelfs tijd had voor een korte sanitaire stop.

Ik wist dat ik over een dik half uur, op de Kanarieberg, goed van voren moest zitten. Ik heb altijd wat schrik voor die berg. Hij is op zich niet veel zwaarder dan de andere heuvels, maar ik weet uit ervaring dat op de Kanarieberg normaal gesproken de finale begint. Dat was nu ook zo. We gingen gewoon in volle sprint op die verdomde Kanarieberg af! Ik voelde me goed en sterk.

Vlak na de kasseien van de Oudenstraat knalden we Kruisberg op. Dat was het moment dat Anna (van der Breggen) ervandoor zou gaan. Ze kreeg drie meiden mee: Longo Borghini van Team Wiggle Highs, Annemiek van Vleuten van Orica Scott en Katarzyna Niewiadoma van Team WM3. Vier sterke klimmers die elkaar hadden gevonden.

Canyon en Sunweb hadden de slag gemist, dus die moesten werken om de vier koploopsters terug te halen. Het liep voor onze ploeg Boels-Dolmans volgens plan. In de achtervolgende groep zat ik met ploeggenoten Lizzy Deignan en Amy Pieters in een ideale positie, we hoefden niets te doen.

[RPG id=823]

De Oude Kwaremont en de Paterberg kwam ik goed over. Ik voelde me beresterk. De ambiance was prachtig. Ik kan me niet herinneren dat ik zóveel publiek bij een vrouwenkoers heb gezien of gehoord! Ik had pijn in mijn benen, maar ik wist zéker dat alle meiden dezelfde pijn voelden. Ik voelde echt nog sap in de benen, macht op de pedalen. En bovenal was mijn kop helder, ondanks de chaos.

Eén kilometer voor de finish was de kopgroep ingelopen en begon de koers in feite opnieuw. We waren met negentien meiden overgebleven. Een eerlijke strijd was het geweest, een afvalrace zoals ik al zei, waarin de sterksten overbleven. Daar houd ik van, die puurheid en eerlijkheid van een koers als de Ronde van Vlaanderen.

Ik wist dat ik niet de fout mocht maken van vorige week tijdens Gent-Wevelgem toen ik 300 meter voor de finish met wind tegen gewoon té vroeg aanging. Stom! Ik kon achteraf wel het haar van mijn kop trekken… in de chaos van de massasprint miste ik toen mijn lead-out door, in het wiel van Anna, óm iedereen heen te willen fietsen…daardoor kwam ik volop in de tegenwind te zitten en raakte ik Amy (Pieters) en Christine (Majerus) kwijt.

Dat mocht nu niet gebeuren, zo’n stommiteit. Ik werd er terecht op aangesproken. Woest was ik! Van de teleurstelling en van de beginnersfout die ik niet meer goed kon maken. Ik had het vertrouwen van mijn ploeggenoten beschaamd, zo vóelde ik het.

Na het passeren van de rode vod had Anna zich mooi laten uitzakken totdat ze vóór Lizzy uitkwam. Achter Lizzy zat ik. Alles verliep volgens afspraak. In deze koerssituatie zou ik voor mijn kansen mogen gaan.

Het gebonk op de boarding, de sirenes, het gegil van de speaker, de muziek, de propellers van de helikopters, het gejuich, alsof je door der geluidsbarrière dendert. Het is leven of dood, winnen of verliezen in een splitsecond. Volop koers! Al die uren op de fiets in trainingskampen, al die ontelbare eenzame momenten van het gezweet in fitnesszalen, al het gepeins tijdens het kneden van mijn lichaam op de massagetafel, alle gesprekken met de meiden uit de ploeg, de coach, de teamleiding, de sponsoren, mijn familie, fans…je hele wereld komt in luttele seconden te samen tot één gebalde vast waarmee je je tegenstanders knock-out moet slaan. Dat is koers!

[RPG id=826]

Anna en Lizzy gingen vol aan. We reden rechts, de straffe wind kwam van links. Op zo’n 250 meter voor de meet besloot ik te gáán. Ik zette alles op alles en kón niet harder. Ik zag het asfalt van de Minderbroederstraat aan me voorbij vliegen. Alles perste ik eruit.

Helaas bleken er twee nét iets sneller. Coryn (Rivera, Team Sunweb) won, vlak voor Gracie (Elvin, Team Orica Scott), ik derde. Het verschil tussen ons was minimaal.

[RPG id=810]

Het was een prachtig, open en eerlijk gevecht waarin de snelste won. Ik ben tevreden en kan met een tevreden gevoel terugkijken op de eerste voorjaarsklassiekers. Er liggen nog volop kansen de komende maanden. De harmonie in de ploeg is super – het voelt goed om iedere koers finale. Ik kan niet wachten op de volgende koers!

Reizen jullie weer mee naar de volgende halte?

Tekst: Marco Hendriks www.spookrijden.nu

No Comments

Post A Comment