Halte 32 – Station Hoogeveen / Epic Ronde van Drenthe

De Hoge Snelheidstrein die Chantal heet won twee weken geleden op overtuigende wijze de Omloop het Nieuwsblad (Station 31) om een week later top 10 te rijden in de Strade Bianche.
Vandaag, zondag 17 maart 2019, stond Chantal aan de start van de Ronde van Drenthe. Zou ze haar goede benen hebben meegenomen naar Hoogeveen? Lees er van alles over in halte 32!

Veel leesplezier!

‘Ik houd van koersen onder zware weersomstandigheden. Het voelt gewoon prettig, en daarmee eigenlijk ook rechtvaardig, als er een natuurlijke selectie plaatsvindt waarin de sterksten boven komen drijven. De hele week voorafgaand aan deze editie van de Ronde van Drenthe was het al beestenweer geweest, dus iedereen was voorbereid op een zware koers. Daar komt nog eens bij dat de Ronde van Drenthe een relatief lang parcours kent van 165 kilometer. Tel uit je winst…

Dat alles gezegd hebbend, voelde ik me eigenlijk he-le-maal niet okay de eerste paar uur van de koers. Het was heel hectisch en onrustig in het peloton – alle meiden wilden natuurlijk van voren zitten vanwege de enorme wind. Regen- en hagelbuien teisterden ons. Ik kan me nauwelijks herinneren dat ik het ooit zó koud heb gehad in de koers. Ik kon gewoon niet meer normaal denken. Het schakelen ging niet, een bidon pakken ging niet. Ik rilde gewoon van top tot teen en zat in een negatieve spiraal. Mijn ploeggenoten spraken op me in…”kom op Chantal! Dadelijk komen weer wat keienstroken… dan word je vanzelf weer warm!” Zij hadden het natuurlijk ook koud!

Daaruit blijkt maar weer eens dat we zo’n fijne ploeg hebben en dat wielrennen niet alleen draait om hard fietsen. Het is een mentaal harde sport. Als je de motivatie niet uit jezelf kunt halen, is het zó fijn dat je ploeggenoten hebt die er voor je staan. In raad én in daad, want toen Amelie en Jip een jasje gingen halen bij de auto van de ploegleiding, vroegen ze spontaan of ze voor mij ook iets mee konden nemen.

Dat was na ongeveer twee uur koers. Vanuit de auto zei Danny: “Hey Chantal, zou jij óók niet eens naar de auto komen?” Het leek wel een brain freeze – alsof de kou je gedachten bepaalt. Ik heb een jasje aangepakt, maar wist niet hoe ik hem moest aantrekken. Het was een bizar moment. Richard zei op een gegeven moment “Chantal, als jij nu eens stopt en rustig je jasje aantrekt. Je komt vanzelf wel weer terug.” Dat vond ik eigenlijk een briljant idee; ik was er zelf niet opgekomen hahaha.

Toen ik eenmaal terug in de groep zat, kreeg ik weer moraal door de warmte. Ook al miste ik door de enorme wind de eerste groep, ik voelde eigenlijk tóen pas dat ik goede benen had. In die tweede groep zaten overigens ook Ellen van Dijk, Marta Bastianelli… Later bleek dat het podium te zijn.

Na 100, 110 kilometer kwam ik ineens in de wedstrijd en voelde ik dat ik daadwerkelijk kans had. Eerlijk is eerlijk, achteraf bezien had ik het weer misschien een tikkeltje onderschat en had ik beter moeten weten. De temperatuur viel op zich mee, het was zo’n acht á negen graden, maar de wind en de regen maakten het buitengewoon zwaar. 

In de finale was de ploeg met vijf meiden goed vertegenwoordigd. Vóór de allerlaatste keienstrook trok de wind de hele boel open. Het was hard werken geblazen, maar ik zag dat hetzelfde gold voor de andere meiden. 

Na die bewuste laatste keienstrook vertrok Ellen. Echt chappeau, want ze had geen beter moment kunnen uitkiezen. Buiten de vier meiden uit onze ploeg, zat Bastianelli er nog bij met Lucinda, Kirsten en Kopecky van de Lottoploeg. Iedereen zat er helemaal doorheen. Ik besloot maar om achter Ellen aan te rijden met alles wat nog in me zat, want als je Ellen een gaatje geeft zie je haar nooit meer terug. Alleen Bastianelli volgde.

Een paar keer vroeg ik haar of ze mee kon helpen, maar ze schudde steeds van nee. Ze kón niet meer. Ik geloofde haar op haar woord. “Are you sure Marta? Because if you flick me…” Ze zei me nogmaals dat ze al blij was als ze podium zou halen. Nou lang verhaal kort, ik ben achter Ellen aan gaan rijden met Bastianelli als mijn schaduw waar ik maar niet van af kwam.

We reden in volle vaart naar de finish toe en sloten aan bij Ellen. Vier Kilometer later won Bastianelli met een paar centimeters verschil… Ik was in eerste instantie best pissig. Een woord is een woord toch? Ze is bovendien oud-wereldkampioene. Een vrouw met een enorme staat van dienst, ik heb veel respect voor haar, dan zou je zoiets toch eigenlijk niet nodig moeten hebben. Maar ik geef toe: ook dit is koers. Het hoort erbij en ik moet nu, een paar uur na de koers, eerlijk bekennen dat ik ook was gaan rijden  als zij níets zou hebben gezegd. Je rijdt om te winnen toch? Op een gegeven moment móet je gewoon een keuze maken. Dus ik had ook geen andere keuze dán te koersen zoals ik het liefst koers: de dood of de gladiolen en er gewoon vól in gaan. 

Ik ben blij met een prachtig podium van een heerlijke koers en ik ben héél content met mijn goede vorm. 

Ik gun Bastianelli uiteraard de overwinning, maar hoe heet die James Bond film ook al weer? Oh ja! You always meet twice! 

BEWERKTE TEKST: MARCO HENDRIKS

3 Reacties
  • RickNijenhuis
    Geplaatst op 07:20h, 18 maart Beantwoorden

    Heb van je genoten en van het team gister, petje af wat een koers en wat een weer. Blijf jou en het team van dichtbij volgen, worden aardig op de hoogte gehouden door Dan. Hoop snel een keer de koers van dichtbij mee te maken, gr en succes Rick

  • Arie den Braven
    Geplaatst op 09:20h, 18 maart Beantwoorden

    Hoi Chantal,

    Grandioze wedstrijd gereden. Prachtig om te zien hoe heerste in de groep.
    We hebben volop van je genoten.
    Er komen nog veel mooie wedstrijden.
    Veel succes,
    Trudy en Arie

  • Antoine Vromen.
    Geplaatst op 14:54h, 18 maart Beantwoorden

    Zeer goéd gereden Chantal 👍👍

Geef een reactie