Halte 31 – Station Ninove

De Hoge Snelheidstrein die Chantal heet stond deze winter in de spreekwoordelijke remise bij Station Blaak. Aan de keukentafel sprak Chantal openhartig over de afgelopen winter… een winter waarin het nodige gebeurde. 

Vraag was: hoe zou deze anders-dan-anders voorbereiding doorwerken in de eerste échte koers van het jaar… De Omloop het Nieuwsblad!

Veel leesplezier!

 

‘”Wat wil je eten?”, vroeg de vader van Lars na iedere training op Gran Canaria. Zó lief. Ik hoefde niets te doen. Ja trainen uiteraard. Maar voor de rest relaxen. Helemaal jezelf kunnen zijn. Uren praten met Lars’ moeder. In een vertrouwde omgeving. Als ik eerlijk ben leerde ik de betekenis van het begrip quality time pas echt deze winter…

De winter begon eerst met een break.  In oktober 2018 maakt Lars en ik een reis naar Cuba. Daar werd ik ten huwelijk gevraagd door Lars. “Oh wat prachtig!”, zei de romantische Chantal, “het werd wel eens tijd”, zei mijn andere nuchtere helft hahaha. Ik had het al een paar keer eerder verwacht, maar er kwam maar niets. Op een gegeven ogenblik verwacht je het eigenlijk niet meer… of laat ik zeggen, je parkeert de stille wens ergens.

Toen Lars me eenmaal vroeg biggelden de tranen over mijn wangen ja. Mijn leven kwam in sneltreinvaart aan me voorbij met de Cubaanse sterrenhemel als projectiescherm… mijn eerste fietsje, mijn eerste Dikke Banden Race die ik won, mijn eerste zeges, mijn eerste profcontract, mijn familie, Lars, ons huisje in Nieuwerkerk, in Berkel, mijn profzeges, de toppen, de dalen, het trainen, het zwoegen, het nooit-opgeven, het doelen stellen, de focus, de discipline, mijn vrienden en vriendinnen, mijn liefde voor de sport, voor de fiets, voor Lars.

Bij terugkomst ben ik ons huis als echtgenote in wording ánders gaan beleven. Intenser, denk ik. Huiselijker misschien ook, hoe vreemd dat ook klinkt. Ons huis, en daarmee dus ook Lars, voelde ineens nóg meer beschermend. Sinds het huwelijksaanzoek ervaar ik het leven gewoon… ánders! Heerlijk!

Met precies dát gevoel reisde ik in december naar Spanje. De meiden in de ploeg reageerden super positief op mijn aanstaande huwelijk. “Hey Chantal, blijft het Station Blaak of wordt het Station Van den Broek?”, vroegen ze me hahaha. Mooi toch. Het antwoord hierop houd ik nog effies voor me.

Die jaarlijkse trainingskampen met de ploeg in december kan ik altijd waarderen. Je voelt dat de spanning er bij iedereen grotendeels af is. We staan onszelf nog wat toe – de sfeer is gewoon heel relaxed. Precies wat we nodig hebben. 

Ik ben als renster en als mens completer geworden, denk ik. Ik ben wereldkampioen geweest en zoiets dóet iets met je. Of je nu wilt of niet. Je hebt, bewust en vaak ook onbewust, een andere status gekregen. We hebben een aantal jonge nieuwe meiden in de ploeg en ik vind het een voorrecht om ze, waar nodig, bij te staan. Het is een hard vak en the devil is in the detail. Alles moet kloppen. 

Na de feestdagen kwamen we weer met de ploeg bijeen. Je voelt meteen dat de sfeer anders is. Er wordt harder getraind, de focus wordt meer en meer verlegd op de koersen die gaan komen. Vorige week reden we nog de Ronde van Valencia, een vierdaagse etappekoers, voor veel meiden de eerste koers van het jaar. Voor mij ook. Vier dagen afgezien, maar dat was dan ook precíes de bedoeling. 

Met de Omloop Het Nieuwsblad voor de hotelkamerdeur werd ik zaterdagochtend 2 maart wakker met een prettige wedstrijdspanning. In vorm zijn betekent aan de ene kant een gezonde geladen wedstrijdfocus, aan de andere kant dat ontspannen gevoel dat volgens mij vertrouwen heet… vertrouwen op je trainingen, vertrouwen op de ploeg, vertrouwen op je ervaring, vertrouwen op je goede voorbereiding de afgelopen winter. Vertrouwen moet uiteindelijk resulteren in bevestiging.

Het eerste uur gebeurde er niet veel. De race werd op een bepaald moment geneutraliseerd omdat  de dames te mannen dreigden in te halen, zo begrepen we. Best apart, want voor ons gevoel reden we nog niet zo hard. De organisatie had wel het goede moment uitgekozen want een moment daarná zou serieus moeilijk worden als er écht gekoerst wordt. Een compliment voor ze. Maar het kwam mij persoonlijk ook goed uit, want het was een uitstekend moment voor een plaspauze hahaha.

Daarna was het koers. Het levert het typische beeld op van een dameskoers in Vlaanderen. Veel gedrang op de keienstroken en de pittige heuvels, diverse valpartijen en een wat onrustig en onoverzichtelijk beeld van meiden die er vanaf wapperen en weer terugkomen. Bij ons waren Eva en Christine gevallen – Helaas moest Christine de koers verlaten. Jip, Anna en mijn persoontje zaten voorin toen we in Geraardsbergen de Muur opdraaiden. Jip had Anna en mij echt perfect afgezet voor de Muur. Daar is het allen voor één, zo hard mogelijk omhoog. We reden volle bak de Muur op. Op de top, bij het kapelletje, keken Anna en ik om ons heen. We zagen dat we nog met acht meiden of zo over waren. 

“Je bent goed vandaag Chantal”, zei Anna nog voor de muur tegen me. Kijk, zo’n opmerking geeft vertrouwen…. het is prettig nieuws voor het hoofd… je vóelt je goed vandaag, je bént goed vandaag… het wordt gezien en bevestigd door Anna.

Ik ben gewoon gegaan op een moment dat Anna aan kop van het groepje reed. Toen was het een kwestie van doorharken naar de Bosberg. Die moest ik overleven en dan zou ik misschien de meet halen, zo bedacht ik. Het was nog een kilometertje of 15, 13, 10, 9 naar de finish. Danny schreeuwde in mij oortje “KOM OP CHANTAL!” en “BEUK ‘M NAAR HUIS!” Ja, zoiets wil je horen, dat is  goed voor het moraal. Dat vertrouwen.

Op een rustiger gedeelte voor de finish zag ik Lars staan. En zijn vriend Tim. Mijn zusje Bo. Lars knalde zijn vuist de lucht in. Ik genoot zó bewust van die laatste kilometer… verdories… ik had gewoon de Omloop gewonnen!

Nadat ik de meet was gepasseerd werd ik meteen weggetrokken want de sprintende meiden van het achtervolgende groepje werden verwacht. Logisch natuurlijk, maar ook jammer want ik had zo graag meteen Jip en Anna willen bedanken. Pas in de tent voor de huldiging hoorde ik dat Jip derde was geworden. 

’s Avonds in het hotel hebben we nog even nagenoten van de dag. In bed liet ik alles nog eens de revue passeren. Havana. Gran Canaria. Lars. Ons aanstaande huwelijk. De bevestiging. Het vertrouwen. De koers. De zege. De zegen.

BEWERKTE TEKST: MARCO HENDRIKS

Geen reacties

Geef een reactie