HALTE 30 – CHANTALS BENEN, HOOFD EN HART

De Hoge Snelheidstrein die Chantal heet vertrok begin dit jaar van Station Blaak. Zaterdag 29 september 2018 vond in Innsbruck de laatste koers van het jaar plaats. De afgelopen weken ging de trein in de remise en keek een openhartige Chantal terug op een bewogen jaar in haar toch al zo bewogen wielercarrière…

In het seizoen 2018 spraken Chantals hoofd en benen. Vandaag sprak haar hart.

Veel leesplezier!

“Een wedstrijd winnen met een goede kop en slechte benen kán, maar een wedstrijd winnen met goede benen en een slechte kop is onmogelijk…”

‘Ik heb dit seizoen vooral een waardige wereldkampioene willen zijn. Van tevoren kan je niet bevroeden wat er allemaal op je pad komt als wereldkampioene. Wat doet het regenboogshirt met je? Hoe reageer je zelf, hoe reageert de omgeving… de ploeg, het peloton, mijn familie, mijn vrienden? 

Iedereen kent die verhalen wel, dat het regenboogshirt een vloek zou zijn. Aan het begin van het seizoen heb ik me best geërgerd daarover. Wat nou vloek? Je mág het shirt dragen. Je bent wereldkampioene! Nu, terugkijkend op het seizoen, snap ik iets beter wat men bedoelt al zal ik het woord vloek nooit in mijn mond nemen. Daarvoor respecteer ik het shirt teveel. Vloek moet gezien worden als druk. 

Ik vond en vind het shirt vooral een zegening.

Het shirt betekende een nieuwe status – ik kwam meer in de picture te staan. Je wordt meer gevraagd voor interviews, presentaties, recepties, openingen en workshops. Er kwam veel op me af. Gelukkig had ik in mijn vriend Lars een sterke en nuchtere persoonlijkheid die mijn agenda grotendeels beheerde. Dat is heel fijn want je kunt nu eenmaal niet overal ja op zeggen, en dat is toch een beetje het aard van dit “beessie”…

Ik ging al met al met een positief gevoel en goed gemotiveerd het seizoen in met Het Nieuwsblad. Ik voelde geen extra spanning en nam in de koers ook dezelfde beslissingen die ik onder “normale” omstandigheden ook zou hebben genomen. In het peloton voelde ik respect voor de trui – het was voor mijn gevoel iets gemakkelijker dan voorheen om naar voren te rijden. Of leek dat zo? Voor de meiden in onze ploeg was er gelukkig weinig veranderd. 

Als renster kan ik niet zeggen dat ik veranderd ben, als mens weldegelijk. 

Ik ben nu zelfverzekerder en vind het minder belangrijk wat mensen van me denken. Zowel binnen als buiten het wielerwereldje heeft iedereen wel een mening over je. Positief of negatief. Maar, zoals gezegd, als wereldkampioen sta je nu eenmaal meer in de spotlights, dus heb je te maken met meer meningen en dus moet je je daar zo veel mogelijk voor afsluiten. Als nooit tevoren moest de volledige focus op de koers liggen, want dat heb je nu eenmaal wél in de hand. Dat geldt niet voor de publieke opinie – die leidt een geheel eigen leven…

Dat is overigens wel een proces geweest. Ik voelde dat ik meer mezelf kon zijn door randzaken links te laten liggen. Dus was presteren belangrijker dan ooit voor me. In mijn winst van de Amstel Gold Race vond ik de bevestiging dat ik goed bezig was. Ik leerde nóg meer te genieten van zo’n belangrijke overwinning. Maar het was, ik herhaal het maar, een proces. Ik voelde me sterker worden om eigen keuzes te maken. Een voorbeeld? Toen de Nederlandse ploeg in mei naar Innsbruck trok om te trainen en om het WK-parcours te verkennen, besloot ik om thuis te blijven. Ik voelde dat ik behoefte had aan rust en durfde mijn gevoel te volgen. Ik trainde hard in die periode en zag die keuze beloond in de prolongatie van mijn Nederlandse titel. Nee die zege was geen bevrijding, eerder een bevestiging.

Kijk, een wedstrijd winnen met een goede kop en slechte benen kán, maar een wedstrijd winnen met goede benen en een slechte kop is onmogelijk…

Ik had een mooie balans gevonden tussen hard trainen enerzijds en het nemen van eigen verantwoordelijkheid anderzijds. Tussen de regels door kwam dit door mijn regenboogtrui. Dóór die trui durfde ik zulke keuzes te maken. 

Een periode volgde waarin ik wat clinics en presentaties gaf. Ook die nieuwe ervaringen gaven mij een positief gevoel – zonder dat ik er zelf erg in had ontwikkelde ik mezelf als mens. Ik dúrfde mezelf te presenteren en ik voelde dat mensen oprecht geïnteresseerd waren in mijn levensverhaal en in mijn leven als topsportster dat draait om zaken als discipline, rust nemen, trainen, reizen, koersen, op je voeding letten, verantwoorde keuzes maken. 

Bij een presentatie in het land werd mij vanuit het publiek gevraagd of wraakgevoelens over het mislopen van de Olympische Spelen van Rio van 2016 aan de basis hadden gelegen van mijn wereldtitel van Bergen 2017. Ik kon die vraag met een schoon geweten met een volmondig “nee” beantwoorden. Op wraak of revanche kan je niet koersen. Dan maak je verkeerde op negatieve emoties gestoelde keuzes. Je moet die dingen uitsluiten. Je eigen weg volgen. Koersen op je positieve gevoel, naar je lichaam luisteren en, nog belangrijker, naar je kop luisteren.

Ik ben net 29 jaar geworden. Er is een Chantal van vóór mijn wereldtitel en een Chantal ná mijn wereldtitel. Ik heb gewonnen aan zelfvertrouwen. Als mens. Als vrouw. Ik durf keuzes te maken die ik voorheen waarschijnlijk niet had genomen. 

Ik ben niet boos of teleurgesteld dat ik mijn trui in Innsbruck heb moeten afstaan aan Anna. Integendeel. Als ik het iemand gun… Anna is niet alleen mijn ploeggenoot en collega. Ze is bovendien een heel fijn integer mens en een vriendin van me. Ik weet hoe hard zij heeft gewerkt om deze titel in de wacht te slepen. Ik ben trots op haar.

Ik vond het een enorme eer om een seizoen de regenboogtrui te hebben mogen dragen. Ik ben een trots en dankbaar mens. Pas aan het eind van het seizoen besef je pas hoe bijzonder het was. Uiteindelijk ging het allemaal om méér dan die trui alleen. Beduidend meer. De trui gaf mij levenslessen. Ik ben nu een completer en zelfbewuster mens en met dat positieve gevoel ga ik nu wintermaanden in…’

Liefs Chantal

 

Tekst Marco Hendriks

Foto Stephan Tellier

9 Reacties
  • Jan Ramaker
    Geplaatst op 07:19h, 25 oktober Beantwoorden

    TOP!

  • Jannie Brusse
    Geplaatst op 07:36h, 25 oktober Beantwoorden

    Goedemorgen,

    Wat een mooi verhaal, zo mooi geschreven.
    Ik ben dan ook een grote fan van Chantal Blaak.
    Ze blijft in alles zichzelf, een lieve meid en zo gewoon. Succes verder met alles👍

  • Stijnie
    Geplaatst op 07:38h, 25 oktober Beantwoorden

    Mooi stukje fijn om te lezen , dat je niet alleen fiets, maar ook veel geniet..

  • Leo van Vliet
    Geplaatst op 09:11h, 25 oktober Beantwoorden

    Mooi Chantal, je bent een waardig Wereldkampioen geweest en uit eindelijk zal je dat ook altijd blijven. Wij zijn erg blij, en zeker ook voor jouzelf, dat je de Amstel Gold Race won in de regenboogtrui. Ik wens je veel succes volgend jaar, en we rekenen weer op je . Groet, een grote fan Leo

  • René Heemskerk
    Geplaatst op 12:04h, 25 oktober Beantwoorden

    Mooi verhaal Chantal! Erg van je genoten dit jaar, en alle jaren ervoor, ooit zat ik ook in het peloton, heb wel eens een clubwedstrijdje gereden waar jij ook meedeed, een super talent ben je, en uit dit verhaal blijkt dat je in jezelf gelooft, heel mooi.
    Er zullen nog mooie jaren voor je komen, let maar op, jij behoort niet alleen tot de top van het Nederlandse dameswielrennen, maar ook bij de top vd wereld, Hollandse bikkel! Thanks voor al het moois dat je hebt laten zien en zeker nog gaat laten zien.

    Dat je nog maar vaak gehuldigd mag worden op het gemeentehuis! Chapeau!

  • Gerard Buijing
    Geplaatst op 18:23h, 25 oktober Beantwoorden

    Gewoon Chantal

  • Gerard Smit
    Geplaatst op 18:42h, 25 oktober Beantwoorden

    Chantal gefeliciteerd met je openhartige vertelling van groei en levenslessen.
    Ik heb genoten en al eerder ook van jouw verhalen het winnen van het WK Oslo.
    Je kan ook de wintermaanden verslaan en de aanloop naar het voorjaar.
    Gebruik je talenten en blijft Chantal
    Groeten Gerard Smit, kampioen Rdam B aspiranten 1962.

  • Jan de Kok
    Geplaatst op 19:09h, 25 oktober Beantwoorden

    Sportvrouw en fijn mens..

  • Arie den Braven
    Geplaatst op 11:57h, 26 oktober Beantwoorden

    Fijn om dit verhaal te lezen.
    Gegroeid als renster maar bovenal als mens. Dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste waar het om draait.
    De wielerwereld mag blij zijn met kampioenen die niet alleen bezig zijn met hun prestaties maar ook oog hebben voor andere zaken.
    Hartelijk dank Chantal

Geef een reactie