Halte 25 – Amstel Gold Race

De Hoge Snelheidstrein die Chantal heet vertrok begin dit jaar van Station Blaak. De trein is na 23 september 2017 gehuld in de regenboogkleuren van onze wereldkampioen Chantal! Leuk dat je ook voor deze treinrit een kaartje hebt gekocht. De trein stopte zondag 15 april in Valkenburg waar Chantal deelnam aan de Amstel Gold Race!

‘Mijn uiteindelijke doel van dit seizoen? Om een waardig wereldkampioen te zijn. De focus moest liggen op de voorjaarsklassiekers….daar houd ik van… hard koersen onder soms barre weersomstandigheden. Aan motivatie dus geen gebrek.

Ik hing er zelf geen uitslagen aan vast, want ik vind dat je óók een waardig kampioen bent als je finales rijdt. Voorin meerijden, de koers hard maken, voor mezelf maar al naar gelang het wedstrijdverloop ook voor het team. Je wilt iemand zijn waar rekening mee gehouden wordt. Kortom: die trui van voren! Altijd! Dat vond ik belangrijk.

Als er dan toch een verschil moet zijn met de jaren daarvoor, dan is dát het wel. Vroeger waren mijn uitslagen leidend. Altijd. Maar de regenboogtrui legde me nu, onbewust en onbedoeld, de verplichting op om steeds vóórin te koersen….om die trui dus écht waard te zijn! En ja, die druk was nieuw voor me. Linksom of rechtsom, je kán gewoon niet onopvallend meekoersen in die trui. Dat is dus echt heel wat anders dan die Broodje Aap verhalen over die zogenaamde “vloek” van de regenboogtrui….. Die vloek is niets meer dan een druk die een bepaalde verantwoordelijkheid met zich meedraagt.

Afijn, toen het seizoen eenmaal begonnen was bleef de koers uiteindelijk gewoon de koers met iedere keer weer nieuwe ontwikkelingen, onvoorspelbare weersomstandigheden en een dito koersverloop. De ploeg presteerde al meteen “lekker” en ik had het gewoon het goede en verder onverklaarbare “gevoel” waarnaar een topsporter gewoon altijd op zoek is.

Vóórin koersen Chantal, koers wereldkampioen waardig. Dat was de opdracht. Ik werd vierde in de Strade Bianchi, tweede in Binda, ik reed elke keer voorin. Ik zag mijn ploeggenoten winnen en het vertrouwen in de ploeg was hoog. Maar, eerlijk is eerlijk, je wilt je goede benen ook een keertje verzilveren met een mooie winst.

De Ronde van Vlaanderen dus… dat was voor mij een doel. Eerlijk gezegd is een doel nog een understatement. Het is voor mij een droom om deze koers te winnen. Ik was er helemaal klaar voor en had een goede dag. Zoals de rest van de ploeg.

Anna won.

En hoe graag ik hem zelf had willen winnen, ik was enorm blij! Zo gaat dat soms. Dat is wielrennen: een individuele sport die je als team uitvoert. Of een teamsport die je individueel volbrengt. Hoe dan ook, ik ben een teamspeler pur sang. Ik haal er voldoening uit om samen een sterk blok vormen en te koersen als een team. Anna was de beste die dag en wij gingen er weer met een overwinning vandoor.
Zelf zat ik ook voorin en werd vijfde. Zonder die overwinning was mijn Ronde dus geslaagd. Het was een prachtige dag! Je vóelt aan alles, jaar na jaar, dat het vrouwenwielrennen wint aan populariteit en publieke belangstelling.

Twee dagen later startten we in de Healthy Ageing Tour in het noorden des lands. Na een tweede plek in de individuele tijdrit en winst in de ploegentijdrit volgde mijn eerste overwinning van dit seizoen. Het was echt heel gaaf om als eerste over de streep te komen in de koninginnenrit van die meerdaagse ronde. Ik was blij. Oprecht blij. We sloten de week af door 1, 2, 3 en 4 te worden in het eindklassement. Het zegt gewoon alles over de vorm van de ploeg en over het onderlinge vertrouwen.

Het voorseizoen kende nog twee grote wedstrijden: de Amstel en Luik. Ik stond te popelen voor de Amstel Gold Race! Ik had er enorm veel zin om. Vorig jaar reden we die koers voor het eerst en het was super! Ook bij ons leeft de Amstel. We voelen ons verantwoordelijk om ons in eigen land écht te presenteren. Je kunt het vergelijken met de prestaties van de Oranje Leeuwinnen: ook bij die meiden voelde je gewoon het verlangen om zich te laten zien voor het eigen publiek. Maar je wilt méér dan je alleen maar laten zien. Je wilt aantonen dat ook wij hard koersen, dat ook wij aanvallend durven en wíllen rijden, dat ook wij alles maar dan ook letterlijk álles opofferen voor onze sport.

Met die gezonde spanning verkenden we donderdag het parcours. De drukte in Limburg was er al letterlijk en figuurlijk. Zo waren er al veel fietsers die zaterdag de tourversie zouden rijden. De weg kennen we inmiddels natuurlijk wel in Limburg, de klimmetjes zijn ook bekend en de Cauberg hebben we ook al ontelbaar veel keren op gereden, maar toch is het altijd fijn om het parcours nog even te fietsen, het “gevoel” te krijgen.

En de beleving… ja eigenlijk dat nog meer… die beleving…

Zondag was het dan zo ver. We hadden eerst de officiële presentatie op de markt in Maastricht. De organisatie presenteerde de mannen- en vrouwenteams om en om. En zo hoort het ook! Het plein stond bommetje vol en de sfeer was gewoon geweldig!

Wij vertrokken vlak na de mannen en al tijdens de neutralisatie merkte je hoe druk het was. Over het hele parcours stonden mensen.
Bovenop de Keutenberg kam ik in een kopgroep van acht terecht en het was zó gaaf om in die kopgroep te zitten. Ik werd echt letterlijk omhoog geschreeuwd.! Zoveel mensen riepen “kom op Chantal!”…hoe gaaf is dat? Ik kreeg er niet alleen kippenvel van, maar ook moraal!

Toen ik merkte dat dit wel eens de winnende move zou kunnen zijn besefte ik wel dat dit mijn kans was om de Amstel te winnen, maar hoe? Wielrennen is een puzzel die iedere keer weer opnieuw gelegd moet worden. Wielrennen is meer dan hardfietsen alleen. Het is een schaakspel.

Door mijn goede uitslagen in de weken ervoor had ik wel vertrouwen dat de benen goed waren, maar dat wisten mijn medevluchters natuurlijk ook. Ik besloot op de een na laatste keer Cauberg aan te vallen. Toen merkte ik dat ik één van de beste was. Dat gaf in ieder geval het vertrouwen dat ze me er niet af gingen rijden op die, met alle respect, “verdomde” Cauberg… die Cauberg… die berg waarop ik normaal gesproken slechts kan aanklampen.

Ik was niet nerveus, maar wel enorm gefocust in die allerlaatste ronde. Ik mocht geen fouten maken. De puzzel móest passen, ik moest mijn medevluchters schaakmaat zetten… Dit was dé kans om voor eigen publiek dé klassieker van Nederland te winnen…. in de regenboogtrui… dit was mijn kans…

Ik twijfelde om aan te vallen, want dat doe ik graag. Maar daar zat natuurlijk iedereen uit de kopgroep op te wachten. Schaken betekent ook vaak wachten. En dat was lastig. Het was zenuwslopend. Maar vanuit de auto werd ik rustig gehouden en tot op het bot gemotiveerd. Ook de mensen langs de kant werden nog veel enthousiaster in de laatste ronde!

Die laatste kilometers waren kippenvel… gewoon niets meer, niets minder…

Daar was de streep, eindelijk kon ik gáán! Alles eruit tot aan de finish. Ik voelde dat niemand kwam en ik won. Handen in de lucht, blijdschap, opluchting, adrenaline….

Ik had de Amstel Gold Race gewonnen!

 

BLAAK  Wins #Women #AGR18”

Dat was de tweet die mechaniker Richard Steege vlak na de koers de wereld in stuurde. Een dag later werden we opgeschrikt door het nieuws dat hij was getroffen door een hartaanval. Richard was apetrots! Hij zat tijdens de koers in de auto en ook hij draagt bij aan dit succes.

Richard is iemand die dag en nacht klaar staat voor onze ploeg – de band die wij met hem hebben is vanzelfsprekend heel hecht. Ik wens Richard alle kracht van de wereld toe om snel te herstellen!

 

4 Reacties
  • Arie den Braven
    Geplaatst op 15:40h, 20 april Beantwoorden

    Prachtig verhaal van een grandioze wedstrijd. Wat een macht straalde jij uit. Heerlijk om te zien.
    Mooi dat het met Richard hopelijk de goede kant uitgaat.
    Veel succes Chantal en je draagt de trui met veel flair. Perfect zo.

  • Pierre Wagenaar
    Geplaatst op 07:25h, 21 april Beantwoorden

    Prachtig relaas over de weken ervoor en de uiteindelijke winst. Welverdiende winnaar. De sterkste heeft gewonnen. Balen over de domper mer richard. Hopelijk herstelt hij spoedig.

  • Huub Buijssen
    Geplaatst op 11:00h, 23 april Beantwoorden

    Chantal, je kunt niet alleen goed koersen, maar het ook heel mooi en beeldend optekenen. Dat is ook een gave. Hopelijk mogen wij van je beide talenten nog vaak genieten!

  • MartinGrelf
    Geplaatst op 06:59h, 28 april Beantwoorden

    Hi All im rookie here. Good article! Thx! Love your stories!

Geef een reactie