Halte 24 – Gent Wevelgem

De Hoge Snelheidstrein die Chantal heet vertrok begin dit jaar van Station Blaak. De trein is na 23 september 2017 gehuld in de regenboogkleuren van onze wereldkampioen Chantal! Leuk dat je ook voor deze treinrit een kaartje hebt gekocht. De trein stopte zondag 25 maart in Gent waar Chantal deelnam aan de klassieker Gent-Wevelgem!

‘Ik won Gent-Wevelgem al eens in 2016. Iedere winst is natuurlijk heerlijk, maar winnen in België…da’s toch anders. Je merkt het aan alles hoe zeer de koers er leeft. Het is en blijft een voorrecht om hier te mogen koersen…’

Voorjaarsklassiekers in België. Het voelt als dansen op de bruiloft van je beste vrienden. Trouwen betekent elkaar eeuwige trouw beloven. Verklaren jullie, zich per racefiets voortbewegende atletes, de Koers in België aan te nemen tot jullie echtgenoot, en getrouw de plichten te zullen vervullen die door de wet aan het huwelijk worden verbonden; wat is daarop jullie antwoord? Ja, wordt massaal geantwoord waarna het wielerbal officieel wordt geopend. Jaar in, jaar uit.

‘In een koers als Gent-Wevelgem zijn alle scenario’s mogelijk. Een solo, een groepje weg, een massasprint. Dat maakt Gent-Wevelgem zo bijzonder. Het is tactisch moeilijk te voorspellen, laat staan te controleren. De weersomstandigheden zijn natuurlijk cruciaal…vooral de wind…die eeuwige wind…’

Gent-Wevelgem 2015. Wielerjournalisten met een overdreven gevoel voor romantiek smelten bij het zien van waaiers. Zij melden het, gezeten in hun winddichte cabines, in koeienletters via Twitter (WAAIERS!!), maar de weersomstandigheden van deze 2015 editie van Gent-Wevelgem tart iedere beschrijving. Renners worden van de weg geblazen zoals een herfstwind korte metten maakt met overmoedige bladeren aan armzalige boomtakken. De natuur wint uiteindelijk altijd en de koers ontziet niemand.
‘In 2016 won ik Gent-Wevelgem. Het was droog, maar de wind was venijnig die dag. Ik had superbenen en kwam alleen over de finish. Zodra je een koers op je palmares hebt staan, ga je een koers koesteren. Je krijgt er een speciaal gevoel bij. Een jaar later zat ik in de finale in de kopgroep en werd ik 8e. Dit jaar had men het parcours aangepast. We hoopten op een flinke wind zodat we de boel eens flink op de kant zouden kunnen zetten…’

Op de kant zetten. Het wielerwoordenboek beschrijft dit fenomeen als volgt: “(…) wanneer het peloton niet de volledige breedte van de weg inneemt, maar keihard op het randje van de weg gaat rijden om zo veel mogelijk renners in de wind te zetten en ze op die manier te laten lossen.” 
Het is een arglistige specialiteit van renners van het vlakke land, ‘Ollanders en Vlamingen, om hun niets vermoedende vederlichte collega’s uit veelal mediterrane en Zuid-Amerikaanse landen op achterstand te zetten. Over enkele maanden is de “Spielerei” alweer voorbij. Dan zullen de Hollandse en Vlaamse renners afzien op de flanken van het hooggebergte en zullen hun bruin gekleurde collega’s geen genade kennen…

‘Het was deze editie prachtig weer. Ik zou haast zeggen te mooi, te mooi om de koers hard te maken. In het begin van de koers was de wind niet sterk, maar gaandeweg trok ie wat aan… in ieder geval genoeg om iets van een selectie te maken. Zo’n 20 kilometer voor de meet probeerden we met Team Sunweb de boel op de kant te zetten, om met een kleinere groep naar de finish te rijden. Uiteindelijk werd de sprint afgerond met een mooie vijfde plek voor Amy Pieters uit onze ploeg. Het zat erg dicht op elkaar allemaal. Het teamwerk was weer prima vandaag dus we keerden met een prima gevoel naar huis!’

Ploegsteert. Een gehucht op de kaart waar de mens zich een dikke 100 jaar geleden van zijn slechtste kant liet zien. Met tienduizenden sneuvelden soldaten op de velden rondom Ploegsteert dat door de Britten “Plug Street” werd genoemd. Om deze stille helden te eren heeft de organisatie van Gent-Wevelgem het parcours zó aangepast dat over de halfverharde wegen van Ploegsteert zal worden gekoerst. En die halfverharde wegen, dreunend door de kuiten en polsen van de het walsende vrouwenpeloton, worden thans “Plugstreets” genoemd. “Opdat wij nooit vergeten”, sprak de pastoor van de plaatselijke Sint-Petrus-en-Pauluskerk in zijn ochtendmis…

Tot volgende week bij de Hoogmis van het fietsen: de Ronde van Vlaanderen!

Tekst Chantal en Marco Hendriks

2 Reacties
  • Anne Derksen
    Geplaatst op 16:47h, 27 maart Beantwoorden

    Mooi weergegeven Chantal

  • Andy
    Geplaatst op 21:50h, 27 maart Beantwoorden

    Very well written piece Chantal, even Google translated to English!

Geef een reactie