Halte 23 – Trofeo Binda

De Hoge Snelheidstrein die Chantal heet vertrok begin dit jaar van Station Blaak. De trein is na 23 september 2017 gehuld in de regenboogkleuren van onze wereldkampioen Chantal! Leuk dat je ook voor deze treinrit een kaartje hebt gekocht. De trein stopte zondag 18 maart in Taino (Italië) voor Halte 23: de Trofeo Binda!

‘Het regende vanaf de start, net als in de Strade (Halte 21) en Drenthe (Halte 22) was het ook vandaag niet bepaald zonnig. In het voorjaar en najaar is dat zwaar, omdat dan naast de regen ook de kou een rol speelt. Toen we vertrokken was het vijf graden. Dan weet je het wel…..de combinatie van de nattigheid en de kou maakt het gewoon extra zwaar.

Lucinda zei nog tegen me in het begin van de koers: ‘in training ben je altijd aan het zeiken dat je het koud hebt, maar in de koers blijf je over, let maar op!’
En ze had gelijk. Verklaren kan ik het niet, want ik houd helemaal niet van regen in training. Als het regent en koud is dan ga ik liever op de roller trainen of na mijn blokken zo spoedig mogelijk naar huis. Het komt ook voor dat ik mijn trainingen omwissel, zodat ik met droog weer kan trainen. Ik werk overigens wél altijd netjes mijn training af. Soms is het gewoon niet anders en moet ik toch met mijn regenjas naar buiten, maar ik maak het mezelf in training niet graag moeilijk door in de regen te gaan rijden als het niet hoeft.
En misschien bedoelde Lucinda dát wel! Want zij gáát gewoon. Laatst haalde ze me nog over om tóch nog een uurtje buiten te gaan trainen. Het was min zes graden. Die ochtend had ik al keihard getraind op de Tacx – ik was tot het uiterste gegaan, want met die kou zou ik toch niet buiten gaan trainen. Totdat Luus belde dus. We hadden Lars en mijn Blogger Marco gevraagd om mee te fietsen. Ze waren zo gek om het nog te doen ook. We spraken bij ons thuis af. Lucinda had er al een anderhalf uur in haar eentje op zitten. Respect hoor….en volgens haar liep ik die training dus alleen maar te zeiken over de kou hahaha….’
Zoals gezegd, ze heeft gelijk, want in de wedstrijd heb ik er eigenlijk helemaal geen last van. Sterker nog, ik hou ervan. Niet perse van de regen of van de kou, maar zware weersomstandigheden beloven gewoon een sloopkoers, en dat is nou precies waar ik van hou! Ik heb het gelukkig ook niet snel koud tijdens de koers. Vanzelfsprekend heb ik het ook koud bij vijf graden en regen, maar sommige rensters blokkeren gewoon van de kou. Daar heb gelukkig minder last van. Dat blokkeren heb ik eerder als het 40 graden is hahaha!
Vandaag was het weer dus zo’n dag….slopend!
Van regen en kou word je extra moe en dus weet je dat super gefocust moet blijven. Er is meer kans op valpartijen omdat de wegen glibberig zijn, maar je moet bijvoorbeeld ook opletten als rensters midden in het peloton hun regenjasje uitdoen. Ik zie het al helemaal voor me…. klats in het voorwiel en valpartij…. Of even íets te hard over een rotonde en je ligt. Gelukkig viel dat vandaag mee. Iedereen weet dat er wat meer risico’s zijn dus er wordt beter opgelet.
Dan heb je nog het probleem dat je met koude handen reepjes moet pakken. Ondanks het regenwater dat in je gezicht spettert móet je je bidons leeg drinken. Soms moet je bril af omdat ie beslagen is of onder de modder zit. Maar je bril afdoen betekent natuurlijk meteen zand in je ogen. Kortom, deze weersomstandigheden vergen gewoon extra concentratie waardoor de koers per definitie anders is.

Na 35 kilometer hadden we de eerste klim. Er gebeurde niet veel, maar toch was het zwaar… het hakte erin… dat voelde je meteen. Toen volgde een afdaling en arriveerden we aan de finish van het lokale rondje dat we vier keer moesten rijden. Elk rondje had twee klimmen: één lastig klimmetje van een kilometer en een wat langere klim van een kilometer of drie. Slopend, laat ik het daar op houden.
Rensters werden gelost en kwamen terug en zo ging het ongeveer de hele dag door. Een sloopkoers dus. Ik kan het parcours inmiddels wel dromen, want voor mij was dit de tiende keer dat ik deelnam aan de Trofeo Binda. Maar ondanks het feit dat het parcours ieder jaar hetzelfde is, verveelt het nog niet. Mijn team deed het geweldig. Iedereen was zo gefocust en hielp elkaar door elkaar te motiveren. Het in positie blijven rijden is erg belangrijk. Er werd veel aangevallen en uiteindelijk explodeerde het helemaal in de allerlaatste ronde. Na de eerste klim waren we met 13 over en wij zaten met zijn drieën mee. Op de laatste klim reed Kasia (Katarzyna Niewiadoma, mh) weg.
Voor mij was het ergens aanklampen en zo hard mogelijk omhoog. Ik was blij dat ik de sprint voor de tweede plek kon winnen.
Het is ’s avonds laat dat ik deze woorden tik. Ik ben gesloopt. Ik vraag me af hoe ik morgen wakker zal worden. De Strade (Halte 21) was misschien nog iets extremer en toen werd ik de volgende dag wakker met het gevoel van een hangover…. en morgen?

Volgende halte… Gent Wevelgem! Reizen jullie weer met me mee?’

Tekstbewerking Marco Hendriks

Geen reacties

Geef een reactie