Halte 22 – Ronde van Drenthe

De Hoge Snelheidstrein die Chantal heet vertrok begin dit jaar van Station Blaak. De trein is na 23 september 2017 gehuld in de kleuren van onze wereldkampioen Chantal! 
De allergrootste fan en tevens dorpsgenoot van Chantal is Kees van Sintmaartensdijk. Enkele weken vóór het wereldkampioenschap in Bergen (Noorwegen) werd bij Kees slokdarmkanker geconstateerd. Dit nieuws kwam ook bij Chantal hard aan. Kees had de laatste jaren geen wedstrijd gemist, in binnen- én buitenland bezocht hij vrijwel iedere koers van Chantal.

‘Als ik íets voor je kan doen Kees?’, vroeg Chantal hem vlak voor het WK.
‘Ja. Er is één ding. Wereldkampioen worden’, luidde het antwoord van Kees.
In januari van dit jaar werd Kees succesvol geopereerd.

Afgelopen zondag 11 maart 2018 was voor Kees een emotionele dag: het weerzien met de koers!

Veel leesplezier bij dit gastblog van Kees van Sintmaartensdijk!

Het is zaterdagochtend, de dag voor de Ronde van Drenthe. Ik ben vroeg uit bed, zoals de hele week al. Ik slaap slecht de laatste week. Vermoedelijk doordat ik geen oxycodon meer slik. Oxycodon is een pijnstiller, die bij het stoppen wel wat ontwenningsverschijnselen kan veroorzaken. Wel fijn dat ik deze pijnstilling niet meer nodig heb. De hevige pijn is gelukkig voorbij.

Margit heeft het parcours voor me uitgeprint. Ik wil vandaag eens effe goed uitzoeken hoe ik de koers af wil steken, maar eigenlijk had ik al in een oogopslag gezien waar ik de koers wil zien. Eerst maar eens eten, het is al acht uur. Tussen acht en acht eet ik vijf of zes keer kleine hoeveelheden. Dat werkt voor mij nu het beste. Binnen die twaalf uur kan ik zeker 2000 kcal eten en dat is genoeg. Na acht uur ’s avonds eten levert ’s nachts problemen op, pijn of reflux (brandend maagzuur) en dan slaap ik zeker niet.

Na het ontbijt help ik Margit met het huishouden en vervolgens ga ik douchen. Ik voel me moe, te moe, een vervelend soort moe. Een soort moe die je voelt na een chemokuur. Gelukkig weten gezonde mensen niet hoe dat voelt. Toch ga ik nog een rondje wandelen, want ik wil bewegen. De rest van de zaterdagmiddag zit ik voor oud vuil in mijn nieuwe relaxstoel met mijn ogen dicht naar het wielrennen te kijken. Paris Nice en Tirreno Adriatico.

Zondagochtend word ik om vijf uur redelijk fit wakker. Eindelijk gaan Margit en ik weer naar een koers. Geen livestream, niet op televisie, maar gewoon ernaartoe. Margit slaapt nog en ik ga eten en douchen. Om niets aan het toeval over te laten, had Margit zaterdagavond broodjes gesmeerd en de tas al ingepakt. Ik moet er rekening mee houden dat ik gedurende de dag steeds wat eet en drink. Effe wennen. Ik maak Margit wakker op een hoogst irritant enthousiaste manier, want we moeten naar de Ronde van Drenthe. Gelukkig heeft ze geen ochtendhumeur. Precies om zeven uur vertrekken we naar Emmen.

We rijden zonder een pitstop naar Emmen. Ik voel me goed, weinig pijn. Bij aankomst wil ik eigenlijk meteen langs alle ploegen lopen, maar we gaan eerst een bakkie doen. Het moet ook voor Margit leuk blijven. Ik wil langs alle ploegen lopen, maar we komen niet verder dan Parkhotel en Boels Dolmans. Iedere bekende die we tegenkomen vraagt hoe het gaat en ik kan gelukkig vertellen dat het naar omstandigheden goed gaat. Ondanks dat ik nog niet goed kan praten, omdat de zenuwen van mijn stembanden beschadigd zijn, vertel ik graag dat het goed gaat. We waarderen het medeleven enorm!

Chantal komt uit de bus. Journalisten met camera’s, handtekeningenjagers en kinderen die een selfie met de wereldkampioene willen maken stromen toe. Zo gaat dat. Wij lopen op mijn aanwijzing met een grote omweg naar de start. De dames moeten door een achterdeurtje van het gemeentehuis geneutraliseerd starten. Chantal en Chanella zwaaien nog in het voorbij gaan en ze zijn vertrokken. Na tien minuten of zo zijn de dames weer terug op de Hondsrugweg, einde neutralisatie en start. Het verbaast me dat er al twee vooruitrijden en het peloton al op een lint zit. Het zal wel, beetje gek als je nog bijna 160 km moet koersen.

Het liefst wil ik op een paar Drentse kasseienstroken de koers gaan bekijken, maar ik kies ervoor op het gemak naar de VAM berg te rijden. Het scheuren over kasseienstroken lijkt me niet echt handig met mijn zere ribben. En ik moet ook nog eten. En dat kan niet effe snel onder het rijden. Die tijd is voorbij. Ik moet me aanpassen aan mijn nieuwe situatie, of ik dat nu wil of niet. Dus rustig naar de VAM berg en bij aankomst op het gemak eten en drinken. Ik probeer de koers nog wat te volgen op twitter, maar dat levert niets op.

Een kwartier voor de rensters aankomen, lopen Margit en ik de VAM berg op. Ik raak al snel buiten adem. Mijn conditie is echt dramatisch en ik verbaas me over wat mijn operatie met me gedaan heeft. Tuurlijk, het is me talloze malen verteld ik een zwaar traject voor de boeg zou hebben, maar dat mijn conditie zo slecht zou worden, had ik niet voor mogelijk gehouden. Je ziet dat niet altijd aan de buitenkant van de betreffende mensen. Ook hier kom ik weer veel bekenden tegen. Iedereen vraagt hoe het met me gaat, ze zijn blij me weer te zien, ze wensen me een voorspoedig herstel. Iedereen enorm bedankt voor het medeleven!!!

Daar komen ze. Ze moeten vier keer over de VAM berg. Alles op een lint. Geweldig om te zien. Margit maakt filmpjes en foto’s. Nu heb ik het naar mijn zin. Chantal trekt bij de tweede beklimming hard door. Supermooi om te zien. Er waren momenten het afgelopen half jaar, waar ik dacht dat ik dit niet meer zou zien. Maar gelukkig dus wel. Chanella haakt nog net aan bij de laatste keer VAM berg zie ik. Kortom dat was genieten op die vuilnisbelt.

We gaan naar de finish, daar kunnen we ze nog vier keer zien. Ik parkeer de auto zo dat ik na de koers snel naar huis kan en niet tegen de herenkoers aanrij. Daardoor staan we best wel een eindje weg van de finish. Dat is niet erg, een stukkie lopen is goed voor me. Bij de finish hebben we nog tijd zat voor koffie en uiteraard komen we daar ook weer bekenden tegen, die vragen hoe het met me gaat. Mijn stem wordt steeds slechter, maar ik kan nog steeds melden dat het goed gaat. Ik voel me best goed en niet erg moe. Er staat een groot scherm van de organisatie, waar we de koers op kunnen volgen.

Tot mijn grote spijt zie ik dat Chantal en Chanella betrokken zijn bij een valpartij. Echt jammer, want Chantal rijdt een goede koers en Chanella ook! Ik geniet van de koers op de plaatselijke ronden. Ik loop heen en weer. Effe op het scherm kijken en snel naar de dranghekken als ze voorbijkomen. Aanmoedigen is er niet meer bij voorlopig, mijn stem laat dat niet meer toe. Ik praat nog effe met Bram Sevens en die springt twee meter hoog, als hij Amy Pieters ziet winnen.

De rensters worden opgevangen door de verzorgers. Mooi om te zien altijd. Fotografen, journalisten, handtekeningenjagers, kinderen en ouderen die selfies willen maken, fans en ouders rennen allemaal richting de rensters. In deze hectiek nam Chantal effe de moeite om te vragen hoe het met me gaat. Nou goed!

Ik voel dat ik moe word, maar ik wil eigenlijk nog niet naar huis. Op mijn telefoon kijk ik hoe laat het is. Het wordt tijd voor een tussendoortje, eten op de klok. Heel irritant, maar ik heb geen keus. We lopen nog even naar de ambulance, daar wordt de schouder van Chanella in de kom gezet. Niet leuk om te zien. Het wordt tijd om naar huis te gaan, ik moet niet te moe worden en op tijd thuis zijn om te eten. Uiteindelijk eten we bij de Mac in Woerden, want tijd is tijd.

Het was een mooie dag, superblij dat Margit en ik er weer bij konden zijn. Eindelijk weer eens een dagje naar de koers. Het was heel fijn om weer eens iets te doen, wat ik zo graag deed, voor ik ziek werd.

5 Reacties
  • Fred Brand
    Geplaatst op 23:49h, 14 maart Beantwoorden

    Wat een geweldige verrassing om jou en Margit op de Vamberg te ontmoeten Cees! Wat fijn dat je er weer bij kunt zijn! Hopelijk volgen er nog veel van deze prachtige dagen!

  • Antonio Silveira
    Geplaatst op 01:33h, 15 maart Beantwoorden

    Will there be an English version ?

  • Mark Ruissen
    Geplaatst op 06:29h, 15 maart Beantwoorden

    Kees,
    Heel fijn dat je weer bij de koers hebt kunnen zijn. Ik hoop dat je snel weer naar de voorjaarsklassiekers kan gaan.
    Een spoedig herstel toegewenst!

  • Adrie van Overveld
    Geplaatst op 06:38h, 15 maart Beantwoorden

    Beste Kees ik wil je heel veel beterschap toe wensen en ik heb genoten van je mooie verhaal..
    Groetjes uit Ossendrecht.
    Adrie van Overveld.

  • Gerard Buijing
    Geplaatst op 21:03h, 18 maart Beantwoorden

    Mooi geschreven,heel veel sterkte met je herstel Kees.

Geef een reactie