Halte 21 – Strade Bianche

De Hoge Snelheidstrein die Chantal heet vertrok begin dit jaar van Station Blaak. De trein is na 23 september 2017 gehuld in de kleuren van onze wereldkampioen Chantal! Ondertussen werd achter de schermen hard gewerkt aan een geheel nieuwe website.
Zit iedereen aan boord? Eerste halte van dit jaar is Siena waar Chantal voor het eerst aan de start verscheen van de Strade Bianche Donne! Veel leespliezier!

‘Het is eventjes stil geweest, maar ik ben blij dat de “trein” nu eindelijk vertrokken is. De voorbereiding duurde lang zoals altijd. De afgelopen winter was natuurlijk heel apart – als wereldkampioen trek je toch meer aandacht dan normaal dus dat was eventjes wennen. Toen we eenmaal op trainingskamp waren, voelde ik de rust weer een beetje terugkeren. Uiteindelijk voel ik me daar het meeste thuis: gewoon met de meiden op de fiets!

Het seizoen begon vorig weekend officieel met de Omloop het Nieuwsblad en de Omloop Van Het Hageland. Het gevoel was goed. We moesten wel wennen aan het nieuwe parcours van de Omloop. In de finale had men nu de Muur en de Bosberg opgenomen en daar kwam de harde tegenwind nog eens bij. Dus al met al was het moeilijk wegblijven voor de echte aanvallers. Onderaan de Muur schakelde ik nog verkeerd. Ik kreeg meteen de fiets van Christine (Majerus, mjh). Op haar fiets heb ik de Omloop uitgereden. Ik was haar zo dankbaar. Dat moment gaf me echt een boost: het is natuurlijk zwaar shit als je niet door kan op je eigen fiets, maar zo’n fietswissel zegt natuurlijk alles over de collegialiteit, de vriendschap en het onderlinge vertrouwen!De week tussen de Omloop en Hageland en de Strade Bianche heb ik thuis doorgebracht. Door de strenge vorst was ik voornamelijk veroordeeld tot binnen trainen. Donderdag 1 maart vloog ik met ploeggenote Jip (van den Bos, mjh) naar Italië. We vlogen alleen met handbagage, dus het moest een lekkere snelle vlucht worden. Maar vanwege het slechte weer hadden we eerst wat vertraging op Schiphol en vervolgens was de pick-up verlaat op het vliegveld van Pisa. We arriveerden pas om half negen ’s avonds in het NH Hotel in Siena. Overigens perfect geregeld door de ploeg, want het hotel bleek op amper een kilometer afstand te liggen van start en finish. Natuurlijk ideaal gezien de weersvoorspellingen.

Anna (van der Breggen, mjh) was al in het hotel. Zij was in haar uppie direct gevlogen vanuit Cyprus. Alle meiden druppelden zo een voor een binnen. Ik was op een kamer ingedeeld met Jip. Ze is echt een fijne roommate. Altijd vrolijk en positief ingesteld.

Vrijdag 2 maart zouden we wat gaan fietsen, maar door het slechte weer zijn we de laatste 50 kilometer van het parcours met de auto gaan verkennen. Het was voor mij de eerste keer dat ik aan de Strada Bianche deelnam, dus zo’n verkenning is dan extra nuttig.
’s Middags hebben we in een restaurantje naast het NH Hotel lekker geluncht. Pasta uiteraard! Daarna heb ik wat op de rollers getraind. Een filmploeg kwam namens Specialized nog wat filmopnames maken. ’s Avonds kwamen we nog voor het diner bijeen. Danny (Stam, de ploegleider, mjh) besprak de tactiek. Er wordt altijd open gecommuniceerd met elkaar. Zo wordt bijvoorbeeld aan iedereen gevraagd wat de verwachtingen zijn en of die verwachtingen een beetje matchen met het strijdplan. Daarna hebben we lekker gegeten: risotto, salades, groentes. Het bekende rijtje dus.

Rond de klok van negen waren we terug op de kamer. Ik overlegde met Jip wat we aan zouden trekken tijdens de koers. Altijd lastig inschatten als slecht weer wordt voorspeld. Je lichaam moet warm blijven, maar je lichaam moet ook kunnen “ademen”. Iedere renster heeft een eigen tasje dat je zelf mag vullen: extra schoenen, handschoenen, regenjackie, noem maar op. Omdat we al in de vroege ochtend zouden vertrekken, hebben we ’s avonds al onze rugnummers gespeld op onze shirts. In bed hebben we nog wat gelezen.

Op zaterdag 3 maart ging de wekker om kwart voor zeven. Het ontbijt bestond uit yoghurt met havermout, fruit, noten en zaden. In Italië neem ik er altijd een espressootje bij. Heerlijk. Iets over achten pakten we de fiets en reden we naar de start. De sfeer was heel ontspannen – we hadden er ontzettend veel zin in. Persoonlijk keek ik er naar uit, omdat ik wist dat het een zware koers zou worden. Dat heb ik graag….136 kilometer door de Toscaanse heuvels koersen waarbij we onderweg acht gravelstroken te verteren zouden krijgen. In de bus heb ik nog eventjes wat reepjes gepakt en bij de verzorgers “Smiley” en Jos stonden bij mijn bidons klaar.

Zoals gezegd vertrokken we om negen uur. Het was maar net boven nul. De neutralisatie duurde een paar kilometers – we waren al meteen kleddernat want de regen kwam met bakken uit de lucht vallen. We waren dus opgelucht toen de vlag eenmaal omhoog en toen omlaag ging….koers! 
Na de eerste gravelstroken reed ik naast Anna en Jip – we moesten enorm lachen om elkaar. We zaten van top tot teen onder de modder, de klei en de gravel. We zagen er gewoon niet uit hahaha.
Je hebt moed nodig om over de gravelstreken heen te gaan. Niet twijfelen. Het goede spoor kiezen. En natuurlijk hopen dat je niet lek rijdt.

Halverwege koers kwam er een stukje plat: geen heuvels, geen gravelstroken. We kregen het voor het eerst in de koers echt koud. We gingen wat compacter rijden en ondersteunden elkaar. Ik kreeg eenzelfde soort boost als bij de fietswissel met Christine in de Omloop. Gewoon zo fijn om deel uit te mogen maken van deze ploeg. Dat groepsgevoel werd natuurlijk gecreëerd tijdens de skivakantie die we vlak voor Kerst hadden en kreeg steeds meer body tijdens de diverse trainingskampen in het Spaanse Calpe. Uiteindelijk moet het natuurlijk tijdens de koers tot uiting komen. Nou, dit was zo’n moment!

Zo’n 50 kilometer voor de meet vertrok de Wit-Russische Alena Amjaljoesik van Team Canyon. Ellen (van Dijk, mjh) sprong mee. Voor mij was dat het moment om mee te gaan. We hadden al snel een krap minuutje voorsprong. Met zo’n 25 km te gaan werden we terug gepakt door de beste groep waar Megan en Anna in zaten. Het voelde echt goed om heerlijk voorin te koersen, om deel uit te maken van de finale van een World Tour wedstrijd. Anna reed weg op een lastig stuk berg op.. Longo Borghini probeerde haar wiel te volgen, maar Anna was beresterk. Ik bedoel, als je Longo bergop uit het wiel rijdt…

In een achtervolgend groepje kon ik volgen. De koers verliep voor ons perfect. In de straten van Siena stond veel volk langs de dranghekken. Ondanks de regen. Ondanks de kou. Anna wist solo de finish te bereiken, Katarzyna Niewiadoma uit Polen werd tweede, Longo derde. Op een half minuutje werd ik uiteindelijk vierde. Ik was he-le-maal naar de jeweetwel, maar ook heel blij en opgelucht. Ik feliciteerde Anna, ik was zó blij voor haar. Smiley dirigeerde ons meteen naar de bus, want het was echt te koud om elkaar uitgebreid te feliciteren.

Wat was het heerlijk om direct, dus zonder de gebruikelijke transfer, het hotel in te kunnen. Ik ging met kleding en al onder de douche staan. Toen ik klaar was, kwam een totaal verkleumde Jip binnen.

Episch….dát was de Strade Bianche….

Nadat zij ook weer helemaal opgefrist was zijn we dezelfde avond nog teruggevlogen. We landden in Brussel. Vlak voor middernacht lag ik dus heerlijk in mijn eigen bedje te slapen…’

Tekst: Marco Hendriks

2 Reacties
  • Arie den Braven
    Geplaatst op 16:31h, 09 maart Beantwoorden

    Heerlijk om zo gedetailleerd je verhaal van de Strade te lezen.
    Genoten van je fantastische inzet in deze wedstrijd hetgeen uitmondde in een prachtig resultaat.
    Dank,
    Arie

  • Mark Loots
    Geplaatst op 08:38h, 13 maart Beantwoorden

    Mooi verslag! Kan er maar 1 trein zijn: de (Chan)T(h)alys!

Geef een reactie