Halte 16 – Herning (EK)

De Hoge Snelheidstrein die Chantal heet vertrok begin dit jaar van Station Blaak. De trein kwam dit weekend aan in het Deense Herning waar voor de tweede keer het Europees Kampioenschap Wielrennen werd verreden. Lees in deze persoonlijke monoloog van Chantal haar belevenissen over deze nieuwe wedstrijd.

Veel leesplezier bij Halte 16: het EK!

‘In aanloop naar het EK wisten wij al: wij moeten de koers maken. Niet arrogant bedoeld natuurlijk, maar de Nederlandse meiden rijden zo sterk momenteel dat de druk bij voorbaat al bij ons lag. Het verbaast me dat sommige landen ervoor hadden gekozen om kwalitatief mindere rensters of helemaal géén afvaardiging te sturen. De meiden van het Nederlands team zijn oprecht blij dat de KNWU het EK wél serieus neemt. Bovendien werd de koers live uitgezonden op Eurosport en Sporza. Want laten we eerlijk zijn: het is gewoon een prestigieuze landenwedstrijd waarin serieus gekoerst wordt. Het zou toch voor alle meiden een eer moeten zijn om voor je eigen land uit te mógen komen?

Op dit vlakke parcours lagen er kansen voor diverse rensters dus was het zaak om de koers hard te maken en kijken wie uit onze ploeg in welke ontsnapping terecht zou komen. Wat een luxe om in zo’n sterke ploeg te mogen rijden. Voor ieder denkbaar koersverloop hadden we immers wel iemand.

We waren het dan ook eenduidig met de tactiek van bondscoach Thorwald Veneberg eens: acteer als team, maak de “nauwelijks te kloppen” status van ons team waar en communiceer goed met elkaar tijdens de koers.

Dat is de theorie, maar hoe doe je dat in de praktijk, in de “juiste” ontsnapping zitten? Uiteindelijk is het een mix van goede benen hebben, elkaar helpen, beetje koersinzicht. Wie zit er mee? Wie rijdt erachter? En in ons geval: welk ander land is überhaupt sterk genoeg om een gat dicht te rijden? Maar, eerlijk is eerlijk, op een vlak parcours als dit waar de wind vrij spel heeft, speelt een gezonde dosis geluk ook een cruciale rol.

Het blijft wel een tikkie vreemd om tijdens een WK, en sinds vorig jaar dus ook tijdens een EK, je eigen ploeggenoten ineens als concurrenten te zien. Andersom natuurlijk ook: veel meiden uit de Nederlandse ploeg ken ik niet anders dan mijn/onze concurrenten. Vreemd maar ook verfrissend! Het is weer eens wat anders.

Voor mij persoonlijk was het extra leuk dat mijn zusje Bo samen met Lars naar Denemarken kwam om de wedstrijd live te zien. Vooraf hebben we nog wat gedronken en gezellig zitten te kletsen, lekker ontspannen.

Ik ben graag in Scandinavië en ik koers er eigenlijk altijd goed. Herning maakte een mooie, schone en gezellige indruk op me. Alleen werden we de laatste dagen geteisterd door enorme hoosbuien. Dat vond ik rot voor Bo, want daardoor stonden er ook maar weinig mensen langs de kant. Mijn benen moesten tijdens de eerste ronde nog wel wat warm worden en het ging al meteen vrij hard.

Na ronde twee had ik geen tijd meer voor dit soort persoonlijke bespiegelingen, want, zoals ik al zei, het was volle bak koers. De Nederlandse ploeg maakte de wedstrijd hard. We probeerden het op de kant te zetten, maar helaas zonder succes en daarna vielen we aan.

Da’s ook het leuke bij het vrouwenwielrennen: er wordt van start tot finish vaak volop gekoerst en weinig getreuzeld.
Vooral de Italiaanse ploeg maakte een sterke indruk. Er sprongen steeds kleine groepjes weg, maar je moet echt flink doortrappen om ook echt weg te blijven. Probeer maar eens een gaatje te maken op zo’n parcours. Dan moet je dus écht in het rood rijden en natuurlijk de “zegen” van het peloton krijgen.

In die fase van de wedstrijd is het heel goed kijken en met elkaar communiceren wie met wie in een groepje zit. Als je met een overtal van een ander land zit en jij zit alleen, is het natuurlijk altijd een risico. En welke type rensters zitten mee? Een sprintster? Hou dan de beentjes maar stil. Zo hadden wij ook Kirsten (Wild, mjh) achter de hand. Zij is een pure sprintster die alle kans op succes zou hebben in een massasprint.

Zo zat ik zelf in een groepje waar ook mijn Luxemburgse ploeggenote Christine (Majerus, mjh) in zat. Die ken ik natuurlijk van haver tot gort, ze is rap. Ineens moest ik toen nadenken over hoe ik haar ging kloppen.

Uiteindelijk was het groepje van Marianne weg. Het was eventjes kijken wat er zou gebeuren omdat er twee Italiaanse rensters bij waren. Wij bleven gewoon goed van voren zitten en bij elkaar zodat we nog een lead out konden doen om Kirsten af te zetten, mocht het toch uitdraaien op een massasprint.

Al hadden we alle troeven in handen, in de praktijk moet het dan ook nog wel eventjes gebeuren. Het groepje van Marianne bleef dus uiteindelijk weg en ze maakte het vervolgens perfect af! Hats off!

Al met al kijk ik terug op een mooie koers waarin serieus hard werd gereden met een mooie afloop. Zoals ik al zei, landenwedstrijden blijven gewoon iets speciaals.

Het belooft veel goeds voor het WK eind volgende maand: het Nederlandse team is megasterk en mijn benen blijven gewoon goed voelen. Wat een weelde!’

Tot de volgende halte….we gaan naar Zweden!

Tekst Marco Hendriks (www.spookrijden.nu)

Geen reacties

Geef een reactie