Halte 14 – Giro Rosa

De Hoge Snelheidstrein die Chantal heet vertrok begin dit jaar van Station Blaak. De trein trok vorige week naar Aquileia (provincie Udine) waar Chantal deelnam aan de Ronde van Italië. Speciaal voor haar volgers hield Chantal een dagboekje bij.

We schrijven Halte 14: De Giro Rosa!

Mijn doel deze Giro? Simpel. Volledig in dienst van Anna en Megan rijden. Het klassement van de Giro wordt normaal gesproken in de bergen gemaakt en daar zijn Anna en Megan goed in. ’t Is gewoon hun terrein! Maar om een eindklassement te winnen hebben ze wel een ploeg nodig. Onze ploeg bestaat deze Giro Rosa uit twee kopvrouwen en vijf knechten. Ik ben totaal niet met een uitslag of tijd bezig. Ik vind het super leuk om die meiden te helpen deze Giro. Ik kijk er naar uit!

Donderdag 29 juni 2017 / Dag 1 ploegenpresentatie

Vermoeid vertrokken naar Italië. De vlucht ging van Amsterdam naar Venetië. Gelukkig was ik goed uitgerust, want het was een hele vermoeiende dag. In de ochtend kon ik thuis nog even los fietsen, toen naar het vliegveld. Snel eten in het hotel en vervolgens een uur rijden voor de ploegenpresentatie en een uur terug.

En ja, de volgende dag startten we precies op dezelfde plek met de ploegentijdrit en tekenden we precies op dezelfde plaats in voor de wedstrijd en werd er een fotootje door precies dezelfde fotografen genomen. Kon men voor de sponsors van de wedstrijd nu echt niets anders bedacht hebben? Maar goed…regels zijn regels…
Het ging (heel eerlijk gezegd zoals we al verwachtten) niet erg snel allemaal. Onze ploeg Boels-Dolmans zou als laatste team gepresenteerd worden om 22:00 uur, maar al snel bleek dat ze een uurtje waren uitgelopen toen we aankwamen. Er was zelfs een pauze gepland met wat zangeressen. Zij stonden daar helemaal voor niks, beetje lullig. Het was vals ook trouwens. Zaten we daar te hangen op een bankje… Na drie minuutjes op het podium konden we gaan.

Een latertje dus, welterusten….

 

Vrijdag 30 juni 2017 / Dag 2 Aquileia – Grado / 11,5 km​ploegentijdrit

GEWONNEN!

Jaaaaaaa gewonnen! Met een voorsprong van 19 seconden op de nummer twee. Dit hadden we niet verwacht. De concurrentie direct op achterstand. Supercool! Karol-Ann kwam als eerste over de streep en zij mag morgen de roze trui dragen. Dit hadden we wel een klein beetje afgesproken. Gewoon leuk voor Karol dachten we. Ze had hier zelf niks over te zeggen. Leuk om te zien dat ze ervan genoot. En voor mij was het trouwens de eerste Giro rit die ik won. Ook speciaal toch? OK, het was dan wel een ploegentijdrit, maar ik vind dat ie telt!

Zaterdag 1 juli 2017 / Dag 3 Zoppola – Montereale Valcellina / 122,3 km etappe 2

ROOD WIT BLAUW

Vandaag de eerste ‘echte’ rit op het programma, hetgeen voor mij betekende: de eerste keer in mijn nieuwe Boels Dolmans outfit mogen rijden! Jawel! Het echte ROOD WIT BLAUW! Ik ben gewoon heel blij en trots nu dat ik hier het hele jaar in mag rijden. Heel speciaal. Het was een beetje gek toen ik m’n nummer opspeldde, maar vooral heel tof.
Toen het startschot ging was ik daar uiteraard niet meer mee bezig. Ik kan mezelf tenslotte niet zien en er was tijdens de wedstrijd helaas geen tijd om mezelf in de etalageruit te bekijken, hahaha.
M’n ploeggenoten vonden het trouwens niet zo gek. “Ach, het is gewoon normaal om jou zo te zien Chantal. Alsof het altijd zo geweest is…”
Nou, daar ben je lekker mee, niks speciaal, met beide benen op de grond, het was koers dus!

Vandaag was het eerste gedeelte van de wedstrijd vlak. Daarna een paar verschrikkelijke tunnels. Iedereen raakt altijd in een soort van paniek in dergelijke tunnels. Op sommige stukken was het ook pikkedonker, dan zie je het achterwiel van degene voor je gewoon niet. En op andere stukken was het half verlicht. Dan zijn die schaduwen die je aan alle kanten ziet weer super eng. Ik doe altijd even snel mijn zonnebril af en ga het liefste heel hard op kop rijden.

De taak voor Nikki, Lizzie, Amalie en mij was om Anna, Megan en Karol-Ann onderaan de klim af te zetten. Ik kon dus niet écht aan mezelf denken, hahaha.
Eenmaal op de klim ben ik m’n eigen tempo gaan rijden. Mijn taak zat erop, wedstrijd klaar, een fijn groepje vinden en bij de finish komen. Klinkt gek hè? Maar waarom? Als ik volle bak rijd kan ik alsnog niet met de beste mee en de rest van de week hebben ze me ook nog nodig. Zoals ik al zei: ik ben totaal niet me een uitslag of tijd bezig.

Toen ik over de streep kwam hoorde ik dat Anna tweede was geworden en de roze trui heeft! Het enige wat ik dacht: “Oh oh nu al?!” Dat wordt een zware Giro als we nu al de wedstrijd moeten gaan controleren. Dat betekent dat ik vaak op kop mag rijden. Maar… in m’n ROOD WIT BLAUWE trui! Dat dan weer wel!

Zondag 2 juli 2017 / Dag 4 San Fior – San Vendemanio / 100 km etappe 3

We sliepen vannacht in een hotel met een prachtig uitzicht. Ik zou hier zo op vakantie gaan en zou me graag willen afmelden voor vandaag. Ik zie het wel zitten hier op het terras met een cappuccino en m’n benen in de lucht. Dat moet ik wel volhouden…
Maar het hotel ligt ook op de top van de klim van vandaag, dus nu een beetje nerveus.

Maandag 3 juli 2017 / Dag 5 Occhiobello – Occhiobello / 118 km etappe 4

OP DE KANT

Vandaag zou een saaie vlakke etappe worden. Wij waren blij met een groepje vooruit met mensen die niet gevaarlijk waren voor het klassement. Maar de sprinters zagen een kans en wilden een massasprint en de klassementsrensters wilden zich een beetje sparen voor de tijdrit van morgen.
Zoals verwacht was het in het begin vuurwerk met demarrages en toen niemand weg kwam, omdat iedereen achter elkaar aanreed, viel het compleet stil.
Wij hoefden eigenlijk niks te doen. We hadden Megan en Anna veilig en rustig bij de streep kunnen brengen en Amalie kunnen afzetten voor de sprint.

Maar het leek ons ook wel wat om het op de kant te zetten. De wind was niet heel sterk, maar het was open dus het was het proberen waard. Op kilometer 76 zou het gebeuren. We verzamelden een beetje onopvallend en gaven toen zonder enig idee te hebben of het überhaupt zou werken vol gas. We kregen direct hulp van WM3.

Even later zei Danny door onze oortjes “meiden blijven rijden! Van Vleuten zit op 25 seconden!” Annemiek, één van de gevaarlijke concurrenten, had de slag dus gemist. Wiggle hoorde dat ook dus die kwamen ook met een paar rensters helpen, want ook voor Wiggle was dit een gunstige situatie. Anna en Megan konden in ons wiel zitten en Amalie spaarden we voor de sprint. Uiteindelijk heb ik me dus samen met Lizzie, Karol en Nikki helemaal leeg gereden voor de resterende 45 km.
Annemiek verloor twee minuten.

Dinsdag 4 juli 2017 / dag 6 Sant’Elpidio a mare – Sant’Elpidio a mare / 12,8 km etappe 5

TIJDRIT

Voor mij een rustdag! Dacht ik dus. Maar wat zag ik in het routeboek? Er zat een klimmetje in van 30%! Geen grapje! Ik denk dat als ik volle bak was gegaan en dán nog omhoog had gemoeten, ik serieus had overwogen om te gaan lopen. Toch nog behoorlijk moeten trappen om boven te komen hahaha. Trots op Anna. Ze werd tweede en staat nog aan de leiding!

Woensdag 5 juli 2017 / dag 7 Roseto degli Abruzzi – Roseto degli Abruzzi / 116,2 km etappe 6

Pasta, kip en koude groente, het komt nu al m’n …. uit. Met de pasta in Italië is natuurlijk niks mis, maar elke dag hetzelfde is wel een beetje too much! Ik ben sowieso eten een beetje zat. Gewoon omdat het móet. Je móet eten om te herstellen en om genoeg energie te krijgen voor de dagen die nog gaan komen.
Dat gaat zo:
‘s Morgens een flink ontbijt, in de wedstrijd zoveel mogelijk bidons drinken omdat het warm is, ook proberen om nog een reepje of een gelletje naar binnen te proppen, na de wedstrijd weer een bidon met hersteldrank drinken, dan nog een broodje, en natuurlijk een bakje yoghurt.
Maar dat is het nog niet!
’s Avonds nog eens een flink bord pasta en nóg later op de avond extra eiwitten voor het herstel.

Elke dag zóveel. Blèèèèh!

Donderdag 6 juli 2017 / dag 8 Isernia – Baronissi / 142 km etappe 7

Vandaag is een meisje heel hard gevallen. Ik ken haar niet en ik heb het niet zien gebeuren, maar dat maakt het niet minder erg. Ze hing aan de auto in de afdaling en is met 80 km/uur gevallen. Wat en hoe precies weten we nog niet. Wij zijn erg geschrokken, maar hoorden het pas na afloop van de wedstrijd. Onze ploegleider Danny en mecanicien Iwan konden haar maar net ontwijken, want Danny reed Auto 1.

Het laatste nieuws leert ons dat ze in coma wordt gehouden en een zware operatie achter de rug heeft. Het ziet er op dit moment niet goed uit voor haar. Ik wens haar familie heel veel sterkte.

Keep fighting Claudia!

Vrijdag 7 juli 2017 / dag 9 Baronissi – Palinuro (Centola) / 141,8 km etappe 8

GOEDE BENEN

Vandaag had ik een goede dag! Het was lang berg op, maar niet zo steil dus ik kon tot het einde volgen. Yeah! Een ontsnapping zat er helaas niet in, want wij hadden we de opdracht om bij Megan en Anna te blijven voor het geval er iets rechtgezet moest worden. We proberen altijd zoveel mogelijk met de hele ploeg bij elkaar te rijden. Dat is soms in het heetst van de strijd lastig en raken wel elkaar kwijt. Maar op de een of andere manier raken Anna en ik elkaar niet zo vaak kwijt. Wij rijden graag samen in het peloton.

Het is sowieso handig als er iemand bij de roze trui zit voor het geval als er wat gebeurt. Dus het werd automatisch mijn taak om haar naar voren te rijden en te weten waar ze zat. Ik voelde me een beetje bodyguard. We moesten er stiekem wel om lachen, want als ik eraan kwam ging mensen automatisch opzij, omdat ze wisten dat Anna in het wiel zat en andersom. Ideaal!

Zaterdag 8 juli 2017 / dag 10 Palinuro (Centola) – Polla / 122,3 km / etappe 9

WARM

Ik voelde me een gekookt ei! De eerste 50 kilometer gingen bijna allemaal omhoog, zo slopend vals plat op zo’n lange brede baan. Eindeloos! En héét dat het asfalt was! Ik heb me vanaf het begin tot het einde van de rit niet zo goed gevoeld en vooral geklaagd over de hitte. M’n shirt helemaal open geritst voor verkoeling wat niet werkte. Toen heb ik ijs aangepakt en in mijn nek gestopt en bidons met water over mijn hoofd heen gegooid. Niks hielp!

Toen ik bidons ging halen bij de auto en mijn shirt dicht wilde doen, bleek dat mijn rits ergens halverwege mijn shirt vast zat. Nóg een extra reden om chagrijnig te worden! Bidons konden dus niet zoals gewoonlijk in mijn shirt.
Ik heb ze toen maar in mijn broek en sport-BH gestopt, want ik kon natuurlijk niet terugkomen zonder bidons. Eerlijk gezegd: het zag er niet uit! Toen ik bij die meiden aankwam, moesten zij natuurlijk keihard lachen.

Zondag 9 juli 2017 / dag 11 Torre del Greco – Torre del Greco / 124 kilometer / etappe 10

NAPELS

Yeahhhhhh! We hebben gewonnen! Althans Anna heeft het eindklassement gewonnen! Maar het voelt ook wel een beetje zo dat we het samen hebben gedaan, wat natuurlijk ook zo is.
Lizzie, Nikki en ik zijn de laatste 15 kilometer samen rustig naar de streep gereden. Wij hadden al genoeg energie verbruikt. Onze Giro zat erop onderaan de laatste beklimming. De klimmers moesten het maar uitzoeken. En trouwens we hadden toch niet mee gekund hoor…

Toen wij in de afdaling zaten hoorden we in het oortje dat Anna het klassement had en Megan ook nog eens de etappe! Superrrrrr! Met een glimlach kwamen we over de streep, omdat we het geflikt hadden en omdat de Giro Rosa klaar was!

Leuk dat we ook nog even met z’n allen op het podium stonden voor de beste ploeg! Trots op alle meiden en staf, we hebben een topteam!

Ik heb ontzettend veel lol gehad, wat een heerlijk gevoel dat het tien dagen lang keiharde werken ook beloond is met die prachtige zege van Anna!

***

Check de foto’s van deze Giro later in de galerij.

Bedankt allemaal voor het lezen en tot het volgende station….HALTE 15!

Geen reacties

Geef een reactie