Halte 12 – Engeland

De Hoge Snelheidstrein die Chantal heet vertrok begin dit jaar van Station Blaak. Na een korte break in de remise van Berkel en Rodenrijs, kwam de trein vorige week weer op volle stoom tijdens de Women’s Tour in Engeland die werd afgesloten met een plaatselijk criterium in Londen.

Een monoloog over afzien in de koers:

‘Die vijf dagen in Engeland in één woord omschrijven? Dat is niet zo moeilijk! Afzien! Echt ouderwets afzien. Als beesten ja hahaha. Ik sliep met Anna (van der Breggen, mjh) op de kamer en we moesten er op een gegeven moment gewoon om lachen…wat ís dit?

Kijk, van tevoren wisten we dit natuurlijk. Na een periode van relatieve rust (zie Halte 11, mjh) is de eerste koers altijd afzien. Afzien, afzien, afzien…

Het blijft iets aparts hoor, koersen in Engeland. Het vrouwenwielrennen leeft er echt. Gewoontegetrouw staat er veel publiek langs de kant. Kenmerkend voor het vrouwenwielrennen in Groot-Brittannië zijn ook de lange etappes. Echt ongekend. Om een voorbeeld te geven: de eerste etappe, van Daventry naar Kettering, telde een krappe 150 kilometer. Oké inclusief een bizar aantal neutralisatiekilometers, maar toch….ook die moet je wel rijden natuurlijk.

Het parcours van de Women’s Tour is glooiend. Een beetje vergelijkbaar met de Ardennen, alleen “rolt” het asfalt in Engeland niet echt lekker. Je zit eigenlijk nooit op je gemak.

Afzien begint met pijn in je benen. Alsof je spieren in brand staan. Dan volgt altijd de pijn in mijn billen, gevolgd door mijn armen. En als ik volle bak zo’n gemene heuvel op knal, dan begint mijn stem altijd te piepen.

Het was heerlijk om de meiden van de ploeg weer te zien. De sfeer was echt top. We wilden zo graag weer lekker koersen. Ik zelf had een vrije rol. Gewoon aanvallen en hopen dat je in de goede ontsnapping zit. Aanvallend rijden was het devies… de koers ouderwets hard maken…héérlijk.

Die eerste etappe werd gewonnen door de Poolse Katarzyna Niewiadoma van WM3 Pro Cycling na een mooie ontsnapping in haar eentje. Echt knap. Daarmee had ze al meteen een paar minuutjes gepakt waardoor het algemeen klassement voor ons al een beetje vergooid was. Het is heel lastig om die minuten weer terug te pakken als er zo hard gekoerst wordt.

Afzien is een kwestie van de pijn accepteren. Je kunt het niet ontkennen. Je wéét dat het bij ons vak hoort. De pijn is er gewoon. Op een gegeven probeer je wat te staan en te zitten ja. Om en om. Gewoon om bepaalde delen van je lichaam wat te ontlasten.

De tweede etappe, met start en finish in Stoke-on-Trent, was weer een lange etappe van een slordige 150 kilometer inclusief de neutralisatie. Amy (Pieters, mjh) won de massasprint. ’s Avonds was de sfeer natuurlijk helemaal top. Christine (Majerus, mjh) reed overigens ook heel sterk. Ze had een hele tijd op kop gereden, maar redde het net niet.
Weet je, Christine had heel veel werk verricht voor ons in het voorseizoen bij de Belgische klassiekers. Dus het voelde echt heel goed om iets terug te kunnen doen voor haar in Engeland.

        

Wat ik doe tijdens het afzien? Vaak ga ik mijn trappen tellen. Zoals een kind voor het slapengaan schaapjes telt ja. Eerst mijn linker trapper. Dan de rechter. Dan beide. Lukt natuurlijk nooit, want ik ben al snel de tel kwijt. Begin ik gewoon weer opnieuw hahaha.

Dus de dag erna, een etappe van weer 150 kilometer, vlogen we er weer volop in. Ik had wat last van een valpartij van de dag ervoor. Echt een beetje suf. Het gebeurde tijdens in een plaspauze. Ik had was last van mijn schouder. Allemaal niet leuk. Van die vierde etappe herinner ik me vooral het beroerde weer. Het was gelukkig een relatief korte koers van 120 kilometer. Christine werd tweede. Ik kon me niet herinneren dat ik ooit zó had afgezien, maar goed dat kan iedereen wel zien op de foto die Lizzie van me nam na afloop ….helemaal verrot hahaha!

Afzien is een bepaalde “mindset” bereiken. Je kunt dat niet aanleren. Je kunt het eigenlijk niet eens oproepen. Je hebt het of je hebt het niet. Afzien is gruwelijk en heerlijk tegelijk. Ik probeer de pijn te begroeten als een vriend die ik na een tijdje weer mag zien.

De vijfde etappe, de zogenaamde London Stage was vanwege de locatie natuurlijk echt helemaal geweldig. Wat een eer! Stel je eens voor. 62 Kilometer volle bak door het centrum van Londen knallen. Regent Street, Piccadilly Circus, Trafalgar Square, Westminster, de Big Ben. De etappe telde “slechts” 62 kilometer maar ik heb ze alle 62 gevoeld. In 1 uur en 28 minuten waren we al klaar hahaha. Dik 42 kilometer per uur.

Weet je wat ook werkt? Focussen op het wiel vóór me en dan denken: wat gebeurt gebeurt er, maar ik ga dit wiel niet lossen! Ik probeer altijd positief te blijven. Dat vind ik belangrijk. Voor mijn moraal, voor mijn eigen presteren maar ook zeker voor mijn teamgenoten. Zij hebben recht op mijn support, net zoals ik op hen een beroep moet kunnen doen als dat nodig is in de koers. Ik wil tot het gaatje gaan. Altijd weer. Dat gevoel zit zo diep in me. Ik denk er niet eens bij na.

Christine werd in de etappe trouwens derde. En in het algemene eindklassement tweede, achter winnares Katarzyna Niewiadoma. Het was al met al een prachtige koers geweest. Echt top georganiseerd. De hotels, het eten…noem maar op. Het zijn momenten dat je je een bevoorrecht mens voelt.

        

Die hardheid krijg je bij geen enkele training. Geloof me, zó diep gaan en tegelijkertijd constant koersalertheid opbrengen lukt alleen tijdens wedstrijden. En dan die macht voelen. Bij de start van een bepaalde etappe vlogen we er zo gemeen hard in, dat het wel een ploegentijdrit leek. Echt volle bak koers, kop over kop, rammen over die Engelse heuvels. Dan zit je in die “mindset” waarover ik het al eerder had. Dan vlieg je gewoon en denk je aan niets anders meer.

Het is altijd spannend om te kijken hoe je ervoor staat na een korte break. Zo’n meerdaagse etappekoers in Engeland is wat dat betreft perfect gelegen. Je kunt je niet verstoppen en iedereen móet dieper dan diep gaan om het tempo van het peloton überhaupt te kunnen volgen.

Gek he, maar als de pijn te “handelen” valt, dan vóel je je gewoon met de dag sterker worden. Het voelde goed, deze vijfdaagse tour in Engeland. Na het afzien is het noodzakelijk dat je dúrft te rusten. Dat is een leerproces. Rust nemen is noodzakelijk, maar het druist volledig tegen de wil in van een topsporter die juist te allen tijde wil presteren.
De Hoge Snelheidstrein die Chantal heet doet volgende week halte 12 aan: Station Montferland voor het NK Tijdrijden en het NK Wegwedstrijd!
***
Tekst: Marco Hendriks / www.spookrijden.nu

Geen reacties

Geef een reactie