Halte 10 – Station Yorkshire

De Hoge Snelheidstrein die Chantal heet vertrok begin dit jaar van Station Blaak. De trein deed afgelopen zaterdag 29 april Yorkshire (GB) aan, waar Chantal deelnam aan de Tour de Yorkshire. Lees in dit verhaal hoe de heli een rol speelt in het hoofd van een profwielrenster.

‘Er waren geen auto’ s meer in zicht, alleen nog een helikopter. Dat motiveert dan op zich nog wel, al moet ik zeggen dat het werk voor Nikki en mij erop zat. Maar als de heli op een gegeven moment niets meer is dan een stipje aan de horizon en je hoort dat spannende klapperende geluid niet meer, dan weet je dat de koers echt definitief gelopen is…’

Zaterdag stond de sterk bezette Tour de Yorkshire van 122,5 kilometer op de wieleragenda. De succesvolle Boels-Dolmans ploeg was vertegenwoordigd door Nikki Brammeier (GB), Amy Pieters, Nikki Brammeier (GB), Anna van der Breggen, Lizzie Deignan (GB) en last but not least uiteraard onze eigen trots Chantal Blaak.

‘Vanuit het vertrek hebben Amy, Nikki en ik aangevallen tot er een groep weg was met ééntje van ons erbij. Daar moesten we even ons best voor doen, het was echt heel hard werken geblazen op zo’n glooiend parcours.’
Scherprechter zou de Côte de Lofthouse worden, zo was de verwachting, een lange en gemene klim op circa 50 kilometer van de finish gelegen. Deze ‘muur’ is slechts 361 meter hoog, maar kent een gemiddeld stijgingspercentage van 11,4% over een afstand van 1,7 kilometer.‘Omdat we naar alle waarschijnlijkheid niet mee zouden kunnen op de Lofthouse, wilden we perse iemand van ons vooruit sturen…vandaar’, aldus Chantal die het eerste deel van de koers volop de aanval koos.
Amy Pieters was degene die uiteindelijk voorop kwam.

‘Toen Amy weg was, kregen Nikki en ik een andere taak. Het gat mocht niet te groot worden en we zorgden ervoor dat Anna en Lizzie in een goede positie aan de Lofthouse konden beginnen. En tja, dan weet je wat er gaat komen…. als je eigen ploeggenootjes tempo gaan maken en gaan aanvallen, dan gaat het gewoon heel lastig worden om te volgen. Zeker na alle het werk dat we gedaan hadden.’

De kopgroep begon met een voorsprong van 1 minuut 30 aan de klim. Genoeg voor Anna en Lizzie om over te steken. Was de rol van Chantal uitgespeeld?
‘Ik? Ik ben gewoon zo hard mogelijk omhoog gereden. Ik zag in de verte Anna en Lizzie wegrijden samen met Dani King. Mensen uit de kopgroep haalde ik in, enkele andere rensters uit de oorspronkelijke kopgroep konden wel voorop blijven. Ik werd ingehaald, vervolgens haalde ik weer mensen in. Het veld lag aardig uiteen. Hier en daar reden wat eenlingen, anderen konden nog net aanklampen… Eigenlijk was het een chaos en dat komt omdat reed iedereen zo hard mogelijk én gewoon puur op eigen kracht omhoog moet. Een klim liegt gewoon niet!’

Chantal gaf alles, maar zag al snel in dat ze de prijs moest betalen van al haar arbeid dat ze het eerste deel van de koers had moeten verrichten. ‘Ik kon net niet mee met het tweede groepje. Het scheelde niet veel, maar ik kon echt niet harder. Wel jammer, want die tweede groep sloot later aan. Ik ging met een groepje van vijf meiden de afdaling in. We hebben die tweede groep nog een tijdje zien rijden, maar toen waren ze ineens uit het zicht. De auto kwam langs, ik kreeg een bidonnetje en wist dat mijn wedstrijd over was…’

Chantal analyseert:
‘Later sloten er steeds meer groepjes aan en werd er eigenlijk weer een peloton gevormd. Ook kwam ik Nikki weer tegen en dat is altijd fijn, een ploeggenootje in de buurt.’
Er werd nog wel gereden door de ploegen die de slag hadden gemist. Chantal verpakt het koersverloop in een prachtige metafoor:
‘Er waren geen auto’s meer in zicht, alleen nog een helikopter. Dat motiveert dan op zich nog wel, al moet ik zeggen dat het werk voor Nikki en mij erop zat. Maar als de heli op een gegeven moment niets meer is dan een stipje aan de horizon en je hoort dat spannende klapperende geluid niet meer, dan weet je dat de koers echt definitief gelopen is…’

Wellicht onder de druk van het in groten getale toegestroomde publiek werd er tóch tot een einde toe gedemarreerd door de meiden. ‘Heel vervelend, want ik wilde die pijn in mijn benen helemaal niet meer. Ik was kapot. En dan is het geen pretje dat er nét een tandje te hard dat klimmetje opgereden wordt hahaha. Maar voor het publiek was dat natuurlijk prachtig om te zien.

Vier kilometer voor de finish kregen Chantal en Nikki door dat ploeggenote Lizzie Deignan haar ‘thuiswedstrijd’ had gewonnen.
‘Wat een gevoel moet dat voor haar zijn geweest! Voor zóveel publiek solo over de finish. Erg cool en erg gegund. Lizzie is echt een wereldmeid in onze ploeg!’

Lizzie dankte na afloop haar ploeggenoten en dat was zeer terecht. Door de regelmatige aanvallen van onder andere Chantal werd de koers hard gemaakt en konden de kopvrouwen van Boels-Dolmans excelleren.
‘De tactiek van ploegleider Danny Stam pakte wéér goed uit….vier uit vier de laatste wedstrijden. Vlaanderen, de Waalse Pijl, Luik en nu Yorkshire. De dames maakten er voor de zoveelste keer dit seizoen een fantastisch aanvallende koers van. Een betere reclame dan de koers zélf kan het vrouwenwielrennen zich niet wensen. De koers werd bovendien live uitgezonden op de Engelse televisie en een live uitzending is vanzelfsprekend alleen mogelijk door de helikopter die Chantal tijdens het laatste deel van deze koers zo nauwkeurig in de gaten hield!

Volgende halte: Station Nijmegen!

 

tekst: marco hendriks / www.spookrijden.nu

Geen reacties

Geef een reactie