Halte 8 – Amstel Gold Race

De Hoge Snelheidstrein die Chantal heet vertrok begin dit jaar van Station Blaak. De trein deed gisteren Maastricht aan waar de Amstel Gold Race van start ging. Lees hier alles over de Amstel Gold Race.

De koers hard maken, dat was vooraf het plan. Wat een overweldigend gevoel dat een tactiek perfect uitpakt!

Zondag 16 april 2017 stond de vierde editie van de Amstel Gold Race voor dames op de kalender. De laatste editie dateerde alweer van 14 jaar terug – toen de Britse Nicole Cooke op 20 april 2003 als winnares over de meet reed, moest de huidige nummer vijf van de van de Women’s World Tour Ranking Chantal Blaak nog 14 worden.

[RPG id=942]

‘In deze grote Nederlandse Klassieker wilden we, tegenover onze Limburgse sponsoren Boels en Dolmans perse goed zijn. We voelden het als onze verantwoordelijkheid om er een prachtige koers van te maken. Dat gevoel leefde overigens ook bij de andere ploegen: we wilden er een harde koers van maken om onszelf voor een breed publiek te tonen. Zoiets van hier zijn wij!’
En dat werd tijd. Jarenlang bleek het vrouwenwielrennen niet interessant genoeg voor het publiek en de organisaties.

‘Uiteindelijk hebben we zélf voor de ommekeer gezorgd’, blikt Chantal Blaak terug. ‘Door continue, echt in iedere wedstrijd, aanvallend te koersen en het vrouwenwielrennen in de breedte naar een hoger niveau te brengen staan ‘we’ eindelijk op de kaart. En ja, daar zijn wij uiteraard erg trots op. En nogmaals, dat gevoel van trots wordt breed gedragen in het peloton.’
De organisatie koos ervoor om de officiële presentatie van de vrouwen- en mannenploegen tegelijk te laten verlopen op de Markt in hartje Maastricht.

‘Zo gaaf om ons te kunnen presenteren voor zo’n vol plein. Dat was in Vlaanderen trouwens niet anders, maar in eigen land is het toch speciaal, vooral tegenover onze eigen sponsoren Boels-Dolmans.’
[RPG id=948]

De druk lag overduidelijk bij Boels-Dolmans, de te kloppen ploeg dit seizoen. Voor Chantal was vooraf een knechtenrol toebedeeld. Of moeten wij het hier hebben over een meesterknechtenrol?

‘Hahaha dat is echt te veel eer, maar het is waar dat Lizzie (Deignan) en Anna (van der Breggen) onze kopvrouwen waren. Op zich kan ik zo’n parcours als de Amstel wel aan, maar ik ben geen renster voor bergop. Rensters als Anna en Lizzie kunnen het verschil maken, die kunnen echt voor de winst rijden. Ik hang er zelf niet wel of net niet aan. Het ligt er maar aan hoe de koers verloopt.’

Chantal vervolgt:

‘In de eerste deel van de koers wilden we het peloton uitdunnen door de boel op de kant te zetten door een strak tempo berg op te rijden. Op de Cauberg was het volle bak koers. Het was aanklampen, overleven, met hangen en wurgen een wiel kiezen. Vanaf de Bemelerberg tot aan de voet van de Cauberg hadden we de groep op de kant gezet. Onderaan de Cauberg was er niet veel meer over. Toen Lizzie nog een keer op het gaspedaal ging staan, kon ik gelukkig met de voorste meiden mee. Dat bleef de hele koers zo: alles werd uit elkaar gereden, vervolgens viel het stil en konden geloste rensters weer aansluiten. En dan begonnen we gewoon weer opnieuw.’

Het publiek gaf het peloton vleugels.

‘Een heerlijk gevoel. Ik ben erg blij dat ik juist in deze fase van het seizoen zulke goede benen heb. Echt supervet om voor zoveel enthousiaste mensen die Cauberg op te knallen! Bovenaan keken we om en zagen dat we een aardig slagveld hadden aangericht. Wat ik al zei: we wilden de koers echt hard maken door volop de aanval te kiezen voor ons thuispubliek.’

Toen de Cauberg voor de een-na-laatste keer moest worden beklommen viel Lizzie Deignan aan, ze kreeg Katarzyna Niewiadoma van WM3 ProCycling en de dit seizoen sterk rijdende Italiaanse Elisa Longo Borghini van Wiggle High 5 mee. Op de Bemelerberg maakten Anna, Annemiek (Van Vleuten) en Coryn Rivera de oversteek. Toen zaten ze dus met zes.

‘Ik was op dat moment van de koers, helemaal klaar. Ik vroeg me af waar die meiden het vandaag haalden om op dat moment nog eens te demarreren! Maar ja, zes voorop waaronder twee kopvrouwen van onze ploeg…wat wil je nog meer? Ons werk zat erop, maar we moesten nog wel één keer die verdomde Cauberg op hahaha…’

‘Op een kilometertje of 7 voor de finish zaten wij nog kort achter de kopgroep. In feite was nog van alles mogelijk, maar ik wist dat Lizzy en Anna echt goed waren. Nou dat bleek. Amy (Pieters) en ik zagen Anna in de verte demarreren, alsof de rest stil stond. Wat een macht heeft die meid!’

Het bleek een zege voor Anna uit het boekje: Lizzie controleerde de kopgroep, Chantal en Amy controleerden op hun beurt het peloton(netje). Alleszeggend is het feit dat de vrouwen sneller fietsten dan het snelste tijdschema had voorzien.

‘Dit was misschien wel de zwaarste koers voor mij dit voorjaar. Het gebeurde niet alleen heuvel op. De wind speelde namelijk ook een belangrijke rol. Bovenop de Eyserbosweg, de Keutenberg en de Bemelerberg stond de wind op de kant. Er was gewoon te weinig ruimte voor herstel tussen de heuvels en daar maakten we mooi gebruik van. Ik ben zo blij voor de ploeg, hier draait het om! Ik ben blij en dankbaar dat ik zo veel werk heb kunnen verrichten voor de kopvrouwen van vandaag. Ik kon echt nog mee tot in diepe finale. Dat geeft onze ploeg moraal voor de volgende klimkoersen in Wallonië.’

[RPG id=950]

Chantal laat aanstaande woensdag de Waalse Pijl aan zich voorbij gaan:

‘De Waalse Pijl is een mooie koers, maar niet echt mijn ding. Even goed herstellen van deze koers, ik heb afgezien als een beest hahaha. Aanstaande zondag (23 april) moet ik er weer staan, in Luik ja. Dan rijd ik weer als knecht. Wat zou het mooi zijn als we dan weer als nummer 1 en 2 zouden eindigen!’

De tactiek van de ploegleiding pakte inderdaad perfect uit. Toch waagde commentator Maarten Ducrot zich aan een kritische noot door te stellen dat Chantal tijdens de beslissende beklimming van de Bemelerberg mee had moeten zitten.

‘Oh echt? Zei hij dat? Aan de ene kant vreemd, aan de andere kant begrijp ik het ook wel. Da’s nou het nadeel dat onze koers relatief kort live is uitgezonden. Maarten heeft waarschijnlijk niets meegekregen van het feit dat ik vanaf de start volop met mijn kop in de wind had gereden, volledig in dienst van onze twee kopvrouwen die nummer 1 en 2 worden! Dan komt zo’n opmerking achteraf best aan. Misschien had hij van tevoren eventjes moeten checken hoeveel werk ik de voorgaande 110 kilometer had verricht, maar dat mag de pret niet drukken hoor!’

Laten we het houden op de kinderziektes omtrent de (live) berichtgeving rondom het vrouwenwielrennen. Veel belangrijker is het gegeven dat sinds dit seizoen cruciale stappen zijn gezet om het vrouwenwielrennen daadwerkelijk op de wielerkalender te krijgen. Ook in de nationale en internationale media kan het vrouwenpeloton rekenen op meer en meer aandacht.

Het laatste woord is aan Chantal:

‘We willen als volwaardig worden aangezien en jazeker, ook ik neem die verantwoordelijkheid graag op me omdat ik ook denk aan de volgende generatie meiden. We werken allemaal hard aan ons imago. We trainen keihard, leven voor onze sport, koersen iedere wedstrijd alsof ons leven er vanaf hangt en zijn ondertussen trots op ons vrouw-zijn. Ik kan niet wachten op Luik!’

Volgende halte: Station Luik!

Tekst: Marco Hendriks www.spookrijden.nu

Geen reacties

Geef een reactie